Skip to content

Trouwen

Wat een leuke dag gisteren, as maandag 1 april ben ik alweer 26 jaar getrouwd, ik trouwde met een 6 mnd zwanger buik en in een jurk van 250 gulden uit het uitverkoop schap, het was niet anders… Trouwen doe je uit liefde en niet met het duurste feest en de duurste jurk.

Al tijden volg ik op facebook een bedrijf uit Winsum, Lets play Bridezilla, daar kun je een paar uur trouwjurken passen en even voor prinses spelen, het volwassen spelen voor volwassen meisjes. Met vriendinnen spraken we erover en deden achterloos soms mee aan een prijsvraag en laat ik nu ineens de gelukkige december winnaar geworden zijn!! Met 4 mensen een dagdeel jurken passen incl. fotoshoot. Zo leuk! Enthousiast appten we elkaar en de datum was gezet. De vriendinnen I DO!

Gisteren was het zover om 10 uur mochten we prinses spelen, in de cabrio reden we naar Winsum in Friesland(paspoort mee((-;), na wat omzwervingen(Friesland is groot ((-: )kwamen we om even over 10 aan in Winsum, de eigenaresse en dochter stond ons al bezorgd op te wachten… Het feest kon beginnen, eerst een kopje koffie/thee en een verhaaltje over haar bedrijf om vervolgens als eerste de inloop bruidskast te mogen ontmoeten… meisjes dromen in overvloed…de eerste jurk werd uitgezocht en later zouden de rest van de meiden volgen incl alle kettinkjes, oorbellen, hoedjes, schoenen enz.. De foto’s konden buiten gemaakt worden omdat het weer goed mee werkte.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

De champagne(heerlijk en vrijwel alcohol vrij) werd open getrokken en de hapjes genuttigd… het was vriendinnen meisjes feest!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Na deze shoot ging het feest verder, ik besloot mijn auto voor te rijden om zo gebruik te maken van een accessoire van andere orde…

OLYMPUS DIGITAL CAMERAOLYMPUS DIGITAL CAMERADSC_0851

Wij hebben intens genoten van dit leuke verrassende uitje!! Aanrader!

IMG-20190323-WA0004

 

Advertisements

Baarmoeder

Ik had haar al jaren niet meer nodig en toch gaf ze me elke maand een bom aan rode ellende, al vele onnodige jaren aangezien ik op mijn 26ste gesteriliseerd ben om te voorkomen dat er nog een mini mensje zou ontstaan in mijn verstop holletje. Ik was er zoals ik schreef al jaren klaar mee maar steeds hebben ze me kunnen lijmen met spiraaltjes, pillen, en nog meer pillen. Niets werkte. En dus kreeg ik een afspraak in het ziekenhuis om eens verder te kijken naar de oplossingen. We kwamen na meerdere onderzoeken tot de conclusie dat de boel eruit moest. Een dag later kreeg ik een afspraak voor 2 weken later…HUH? Slik! 13 februari was het zover, best in de zenuwen zat ik te wachten op een verlaten kamer in het OZG Ziekenhuis met een irritant piepend bed. Gelukkig na een uurtje besloten ze het bed weg te halen, ppfff fijn aangezien ik het weekend ervoor natuurlijk te kampen had met stress migraine en het nog niet weg was, hoopte op flinke verdoving waardoor ook mijn hoofd stil gelegd zou worden.

Om half 11 was het zover, operatie shirt aan, plassen, paracetamol…. op naar de slachtbank. Nog nooit echt bij bewustzijn geopereerd, die sterilisatie heeft mijn brein geblokt.

Eerst de voorbereiding, infuus aanbrengen, monitoren aansluiten en luisteren naar een opperbeste spraakzame 60 plusser die nog veel plezier heeft in haar werk. Daarna naar de operatie kamer waar de anesthesist zijn werk mocht doen, de ruggeprik… ik zag er erg tegenop, maar dat was nergens voor nodig, heel smood en zonder een centje pijn gleed alles er netjes in, na verloop van tijd waren mijn benen en een deel van mijn buik, één groot homp vlees, niets meer wat van mezelf was, geen gevoel, geen beweging mogelijk. Ze begonnen, ik sprak nog een tijdje met de ass anesthesist en kreeg na een tijdje toch een roesje, misschien kletste ik toch te veel. Toen ik weer wakker werd kletst ik nog, hoezo zenuwen?, maar was de operatie ook zo goed als klaar.

Ik werd naar de uitslaap kamer gebracht waar ik een ijsje kreeg…oeps hebben ze dan toch mijn amandelen verwijderd, maar gelukkig het hoorde erbij in een uitslaapkamer, ik was al redelijk uitgeslapen, zelf John gebeld en mocht dus na een half uurtje al terug naar de afdeling. Nu voelde ik nog niet veel…Ook mijn migraine was vertrokken. Gelukkig.

Helaas na een uurtje of 2.5 werd dat anders, totaal misselijk van de pijn kreeg ik een extra spuitje en de gebruikelijke paracetamol. Het werkte. Oke, ik kon eten! Maar een uurtje of 2 na het eten begon de ellende weer… Alles kwam eruit, bed onder, jasje onder Ba ba ba wat een klote gevoel. Het luchten wel op. Maar dat was van korte duur, wat voelde ik me klote! Pijn en misselijk maar moest het er maar me doen, paracetamol moest voldoende zijn.. Een klote nacht volgde, ‘s nacht om 3 uur nog om pijnstilling gevraagd, kreeg bij godsgratie nog een paracetamol want een extra prikje had ik al gehad. Na wat hazenslaapjes werd het weer 7 uur. Er lag een buurvrouw naast me die pas na 10ne binnen kwam, alle aandacht ging naar haar. Zelfs toen ik op de bel drukte voor mijn drugs verzoek liep ze eerst naar haar. Behalve als haar pomp begon te piepen…grrrr dat loopje naar de kamer was blijkbaar te ver vanaf de rust ruimte, meerdere keren heeft ie een half uur lopen roepen piep piep piep zet me uit.

De volgende ochtend kreeg ik amper een hap door mijn keel door krampen en algehele niet lekker zijn, zweetaanval van de pijn maar de paracetamol moest zijn werk doen.

Er was intern al besloten dat ik naar huis zou gaan, dus extra pijnstilling was onmogelijk, want ik was het systeem al uit… man man wat een crisis, wat voelde ik me kut, alleen en in de steek gelaten. Ik appte John dat is zo snel als kon van zijn werk moest komen, ik wilde naar huis, een doos pijnstillers opeten en voorlopig niet meer wakker worden.

John was er om 1 uur, meteen naar huis, rolstoel, in auto en wat was ik blij met mijn eigen bed, ik kon nog steeds geen hap door mijn keel krijgen en viel vrij snel met extra dosis in slaap… Eten zat er daarna nog niet echt in, een wrap in stukjes wilde wel binnen blijven. Vroeg in de avond viel ik in slaap, wat een heerlijkheid om even door te slapen. Op de darmkrampen na heerlijk geslapen. Zaterdag middag was mijn eerste echte maaltijd airfryer friet…Jaaah echt, ik had hier zo’n zin in en het was heeeerlijk!

Het leven lachte me weer toe, op die vreselijke darmkrampen na, die helaas(nu woensdag) nog steeds niet weg zijn, mijn stoelgang, waarom noemen ze een toilet een stoel eigenlijk, is ook nog niet je van het, waarschijnlijk daarom nog de krampen. Ik ben de laatste dagen aan de kleine wandelingen gegaan(max half uurtje, heel rustig), misschien helpt het. Wel vermoeiend maar met dit weer goed te doen. Op naar een rustig herstel!

Ik dacht vooral, ik schrijf dit even op anders ben ik het over 20 jaar weer volledig vergeten((-: Misschien komt er nog aanvulling voor de vergeten dingen((-: Oja…. Ik word nooit maar dan ook noooooooit meer ongesteld!! Yihaaa! !🌸

Gevoel

In mijn vorige stukje schreef ik al een stukje over dat mijn vader zou komen te overlijden.

Dit gebeurde toch nog vrij snel, op 6 januari blies hij zijn laatste lucht uit en gisteren hebben we hem begraven. Een kleine familie reünie, familie die ik al tijden niet gezien heb, door het medium facebook ben ik gelukkig in de afgelopen jaren weer in contact gekomen met sommige familie leden, vind ik fijn. Ik heb last van gevoel en gevoelens. Iets wat mij de afgelopen weken flink in verwarring bracht. Gevoel is mij niet echt bijgebracht, doe maar normaal en laat de buitenwereld alleen iets merken als het negatief kan. Oftewel niet fijn. Huilen laat maar. Lachen alleen om een ander. Liefde wat is dat? Vooral niet laten blijken want dan komt het gevoel omhoog. Bij binnenkomst geen hand, geen zoen, geen knuffel.

Ik mag wel zeggen, ik ben anders! Godsgelukkig wat ben ik anders. Ik hou van mensen, zeg het ze. Ik hou van plekken, natuur, dingen. En mijn gevoel is mijn grootste liefde, sterk ontwikkeld door het leven. Een hand, een zoen, een knuffel bij binnenkomst. Vind ik fijn. “Ga nooit de deur uit zonder zoen”

Toch werd ik weer even terug geduwd in het oude familie patroon en wist ik even niet meer wat te doen met gevoel. Mijn vader was voor een groot deel het huilen niet waard en lachen om de situatie ook niet.

Het samen zijn met de familie, als in met zus en broer en aanhang en kinders, was vreemd, jaren niet meer gebeurd en dan is er ook weinig. Gevoelloos, ieder zijn eigen weg. Vreemd, zou het zo anders zien.

Gelukkig was er gevoels familie bij, effe een knuffel is altijd fijn. Vind ik fijn.

15589618_1472630746110708_4783964376587741477_n

2018

Dit jaar was voor mij een overdenk jaar, waarom lopen dingen zoals ze lopen, waarom bezit de een meer liefde dan de ander en waarom bezit ik het wel en veel familie niet. Ik weet ook wel dat ik mijn nukken heb, dat ik de braafste niet altijd ben maar betrap me nooit op het geen liefde geven aan een ander, mits je hetzelfde altijd tegenwerkt, dan kan ik het ook.

Ben doormiddel van een cursus op het werk op zoek naar mezelf, waar ben ik mezelf kwijt geraakt, waar ben ik gestopt met positief door het leven te gaan, waar is mijn spontaniteits zin gebleven.

Het zit er nog wel degelijk maar de uitvoer is zwaarder geworden door mensen die mij terug duwen in het moraal.

Dit jaar was ook het jaar van de rare doch mooie vakanties. Bij Huez was het relax, mooi, ontroerend maar ook eenzaam ik miste vrienden om het mee te delen. John is de stille genieter, vind het mooi maar pas na trekken zegt hij dit. Ik ben een deler, wil praten en gezelligheid.

De 2e grote vakantie was Espanja, eerst bij mijn ouders langs op de camping, beleefdheid bezoekje, dit bleek maar weer toen we weggingen er kon geen fijne vakantie vanaf. Daarna naar Moniek en Lucas, een zeer warm onthaal, fijn. Volgende fijne onthaal was Jaap en Riek in Frankrijk, altijd een zeer welkom warm gevoel. Daarna een kapotte camper maar weer een zeer warm liefdevol ontvangst bij Renee in Mijas. De beste vriendin van mijn tante. Het hoeft niet maar ze doen het allemaal wel, liefde geven. Met uitzondering.

Daarna met een splinternieuwe camper bovenop de Mont Ventoux kunnen slapen, wat een magische ervaring, zoveeeeeeeeeeel sterren en de Melkweg met het oog waarneembaar. Bucketlist X

DSC_0582

Na de vakantie begon het werken weer, veel, want tja lange vakantie. En cursus, kruispuntfase, mooie mensen. Vooral de vraag, zit ik op mijn plek? Het antwoord blijft nog even schuldig.

Tussendoor nog even camperen met een gemaakte camper, hij doet het weer! Samen met Theo en Corinne op pad. Gezellig en met liefde.

Aan het einde van het jaar het bericht dat mijn vader het niet lang meer redt. Weer enorme vertwijfeling, denken aan goede momenten? Helaas maar bar weinig. Weet niet zo goed wat ik er gevoelsmatig mee moet. Te veel gebeurd.  Nu dus afwachten, hij overlijd dat is zeker maar wanneer en hoe lang nog? Een ding staat vast volgend jaar hebben we in ieder geval één begrafenis.

 

Goede voornemens voor volgend jaar, natuurlijk weer de kilostrijd, meer sporten, meer theater, meer vakantie, meer spontaniteit, meer tijd voor leuke dingen en nog meer liefde! En misschien opzoek naar een andere baan, één die beter bij mij past, één met meer spontaniteit, vrijheid, creativiteit en vooral liefde!

Op naar 2019!!

Kruispuntfase

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik zit al een tijdje klem met mezelf, tish geen depressie maar toch ook weer wel, tish meer somberheid door stilstand, het gevoel dat je in een kooi buiten in de zon door tralies naar buiten kijkt, jezelf daarin berustend omdat het ook fijn is om veilig niets te hoeven doen en toch blijft je hoofd roepen ‘kom op, neem de wereld, ga ervoor”. Helaas je kooi zorgt ervoor dat je rustig op je plek blijft en de dagen verder slijten.
Ook in mijn werk manifesteert zich door passief je ding te doen, ik ben mezelf, mijn hobby’s, mijn lol kwijt geraakt en toen ik dit vertelde aan mijn teamleidster kwam ze met een mogelijke oplossing. De kruispuntfase cursus, een cursus om te kijken waar je staat, wat je wil en jezelf herontdekken. In de aanloop daarvan, de cursus begint volgende week woensdag, moet ik een aantal opdrachten volbrengen, kan jullie vertellen dat het best wat moeite kost, delen van een boek lezen, vragen beantwoorden en 3 ansichtkaarten zoeken met jou gevoel van het verleden, het heden en de toekomst. En dan ga je nadenken over dingen, je gaat ver terug het leven in, je beseft jezelf dat je nooit heb kunnen hechten doormiddel van vertrouwen, nooit echte vrienden hebt kunnen maken door vertrek van plekken, dat liefde vroeger thuis nooit aan de orde was, dat een knuffel op zijn tijd en je doet het goed ver te zoeken waren. Dat het ik moet het beter doen gevoel overheerste in de verdere jaren, dit natuurlijk niet altijd lukte door dood, verdriet, overleven, opvoeden, vreugde, jeugd inhalen, geld verdienen oftewel het echte leven is geen wedstrijd van ik moet het beter dan.
Wat ik mezelf bedacht dat ik de vertroeteling mis, het feit dat er familie, vrienden achter je staat die je soms spontaan een knuffel geven, die je uit je kooi trekken, ik heb altijd moeten vechten voor het leven, niets kwam aanwaaien. Altijd was ik de peacemaker als het ging om vragen hoe het met iemand gaat, mailtje hier, kaartje daar… Een tijd geleden ben ik hier bewust mee gestopt. En alles stopte hiermee. Er kwam niets meer terug. Stilte.
Deze stilte maakte dat mijn zonnetje verdween, mezelf afvragend waar ik sta… Moet weer opnieuw beginnen, mezelf herontdekken, wat vind ik leuk?, waar word ik blij van?, waar krijg ik energie van?, welke kant wil ik op? Waar kan ik mijn vertrouwde vertroeteling in vinden?
Ik ben zeer benieuwd waar het me gaat brengen of het me ergens gaat brengen, een ding is zeker, zoals het nu gaat gaat het niet, de sleutel van de kooi moet maar eens omgedraaid worden om weer volop van de buitenwereld te genieten.

Doel

Nog 1.5 week en dan reizen we af naar Huez in de Franse alpen. Ik heb zin! Elke euro die ik ingezameld heb heeft een doel, net als dat Tijn had met zijn nagellak, door Tijn en vele andere mensen is er een machine voorhandig gekomen voor onderzoek tegen hersenstam kanker. Aangezien Alpe d’HuZes en fonds is voor KWF weet ik zeker dat ook mijn bijdrage goed terecht komt, elke cent komt goed terecht. Terecht bij mensen die het nodig hebben, nabestaande die het nodig hebben, familie, vrienden die het nodig hebben, de patiënt die het nodig heeft.

 

Ad6-thema's

“Bestedingsplan kwf 2018

Ieder jaar in oktober wordt het geld dat bijeen is gebracht door Alpe d’HuZes gestort in het Alpe d’HuZes/KWF-fonds. Dit fonds wordt beheerd door KWF Kankerbestrijding. Sinds 2014 is KWF ook geheel verantwoordelijk voor de besteding van de opbrengsten.
Stichting Alpe d’HuZes blijft wel richting geven aan het beleid door thema’s voor bestedingen aan te dragen. In afstemming met KWF Kankerbestrijding worden deze thema’s jaarlijks vastgesteld en vormen daarmee de kern van het bestedingsplan.
De beschikbare budgetten worden jaarlijks definitief vastgesteld aan de hand van de opbrengst van het voorafgaande jaar, plus eventuele onderbesteding uit de voorgaande jaren.

Waar gaat het geld naartoe?
In 2018 wordt het geld uit het Alpe d’HuZes/KWF-fonds besteed binnen de volgende 3 thema’s:
Ambitie: het stimuleren van jonge, talentvolle onderzoekers (o.a. Bas Mulder Award).
Hermannetjes: financiële ‘duwtjes in de rug’ met als doel om kennisbenutting te versnellen of knelpunten op te lossen
Nieuwe Ontwikkelingen: extra kansen creëren voor baanbrekende ideeën
Deze thema’s reflecteren de uitdrukkelijke keuze van Alpe d’Huzes om ambitieus te zijn en jong talent een kans te geven (thema Ambitie), kennisbenutting van onderzoeksresultaten te versnellen (thema Hermannetjes) en extra ruimte te bieden aan baanbrekende ideeën en innovatie (thema Nieuwe Ontwikkelingen).”

Ik ben nog steeds in de luxe positie dat mijn eigen gezinnetje buiten schot gelaten word, alleen om ons heen kunnen ze dit niet zeggen, John zijn ouders, John zijn broer, mijn tante,  mijn nichtjes, mijn vriendin en vriendinnetjes, onze buurtjes, ouders broers zussen van vrienden, mensen die ik dagelijks tegenkom in het ziekenhuis, aardige mensen maar ook mensen die verslagen zijn en zeggen ‘waarom ik?’ …

Soms ben ik in tranen van al die mooie acties van mede Alpe d’HuZes broeders en zusters, allemaal met passie en één doel, zoveel mogelijk geld ophalen voor het KWF/Alpe d’HuZes fonds. Wetenschappers de mogelijkheid geven een pil, poeder, spuitje of machine te ontwikkelen zodat ik en vele met mij niet meer hoeven leuren om geld.

Elke euro is meegenomen, zitten geen kosten aan, aan de deur geven jullie toch ook?

Donatie’s welkom op de actie pagina!

 

Schoonmaak

5:05 De wekker trilt me wakker, nou ja wakker is een groot woord, strompelt loop ik richting de wc en de douche, die ene douche doet wonderen, wie word er nu niet wakker van een bak water over zijn of haar lijf.

Ik ontbijt wat en drink mijn eerste halve liter thee, ondertussen neus ik naar nieuwe berichten op facebook, twitter, instagram en kijk ik de vlog van Matijn Nijhuis.

Tijd om richting Groningen te rijden, om 6 uur is het altijd heerlijk rustig op de weg en dus parkeer ik binnen no-time op de boumaboulevard, tegenwoordig pak ik als het kan een bus eerder aangezien ik al een paar keer heb staan wachten op een bus 2 die niet kwam.

Aangekomen in het UMCG trek ik eerst wat verse kleding uit de automaat, ook een voordeel van zo vroeg zijn, geen rij.

Omgekleed en wel zeg ik mijn collega’s een vrolijke goedemorgen! En zo ook de mannen van logistiek die op pad zijn voor koffie en allen groeten enthousiast terug. Een social skill zoals ik het noem.

Vandaag mag ik in de schoonmaak, aldaar aangekomen groet ik Goedemorgen en zoals vele ochtenden komt er geen geluid terug.

Ik maak mijn kar klaar met zicht op de koffiekamer van de verpleging, een enkeling neemt de moeite om ook mij te groeten.

Vervolgens vervolg ik mijn werkzaamheden, ook bij de bali is het voor sommige moeilijk en heb me de laatste tijd dan ook maar aangepast om geen goede morgen meer te zeggen. Jammer.

Ik loop de hoek om en daar gaat mijn telefoon… dezelfde geen geluid makende ochtend verpleging vraagt of ik even de traumakamer wil schoonmaken, ellende geweest… oke oke ik ben dus niet onzichtbaar en persoonlijk aanspreken is dus moeilijk aangezien ik net voorbij gelopen ben en mij missen met de kar zit er echt niet in. Weer een jammer.

Ik doe mijn werk best met veel plezier, alleen dit soort dingen maakt dat ik me oud voel, waar is de aloude goedemorgen of het kleine beetje respect dat je het samen doet, samen maak je zo’n ziekenhuis werkend. Misschien moeten er een aantal mensen eens in armtierige ziekenhuizen gaan werken waar amper schoongemaakt word. Kijken of ze nog steeds met plezier in een gore traumakamer een patiënt willen ontvangen. Kijken of ze zelf de prullenbakken willen legen. Kijken of ze zelf de met bloed besmeurde bedden willen schoonmaken. En als ze dit niet deden zouden de jaarlijkse audit controles afgekeurd worden en de ziekenhuizen gesloten, geen operaties meer, geen opvang en dus geen baan meer voor de niet groetende artsen en verplegers.

Tussen de middag  las ik het ziekenhuis blaadje met een artikel over een dag op een verpleegafdeling, alle takken van sport kwamen aan bod…behalve Yep de onzichtbare schoonmaak. Zo jammer. Zo belangrijk. (toen ik hier op twitter een opmerking over maakte kwam als antwoord terug dat het artikel vooral ging over de werkdruk die tegenwoordig heerst op de verpleegafdelingen… Neuh dat hebben we op de schoonmaak natuurlijk niet, gekkies(sarcasme))

Ik zag een docu op npo 2 over de schoonmaak over het onzichtbare beroep, zware onzichtbare beroep. Zoals een man zei: wij redden ons pensioen niet zonder pijn of blessures. Of zoals een vrouw zei: Als wij de operatie kamers niet schoonmaken zijn er geen operaties.

En zo is het wel. De laags betaalde baan in het ziekenhuis met de meeste verantwoording.

Ik blijf het voorlopig nog even doen, opgewekt en met een stevige Goedemorgen! Gewoon omdat het systeem moet blijven draaien en ik leuke dingen wil doen in het leven.