Skip to content

Kruispuntfase

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik zit al een tijdje klem met mezelf, tish geen depressie maar toch ook weer wel, tish meer somberheid door stilstand, het gevoel dat je in een kooi buiten in de zon door tralies naar buiten kijkt, jezelf daarin berustend omdat het ook fijn is om veilig niets te hoeven doen en toch blijft je hoofd roepen ‘kom op, neem de wereld, ga ervoor”. Helaas je kooi zorgt ervoor dat je rustig op je plek blijft en de dagen verder slijten.
Ook in mijn werk manifesteert zich door passief je ding te doen, ik ben mezelf, mijn hobby’s, mijn lol kwijt geraakt en toen ik dit vertelde aan mijn teamleidster kwam ze met een mogelijke oplossing. De kruispuntfase cursus, een cursus om te kijken waar je staat, wat je wil en jezelf herontdekken. In de aanloop daarvan, de cursus begint volgende week woensdag, moet ik een aantal opdrachten volbrengen, kan jullie vertellen dat het best wat moeite kost, delen van een boek lezen, vragen beantwoorden en 3 ansichtkaarten zoeken met jou gevoel van het verleden, het heden en de toekomst. En dan ga je nadenken over dingen, je gaat ver terug het leven in, je beseft jezelf dat je nooit heb kunnen hechten doormiddel van vertrouwen, nooit echte vrienden hebt kunnen maken door vertrek van plekken, dat liefde vroeger thuis nooit aan de orde was, dat een knuffel op zijn tijd en je doet het goed ver te zoeken waren. Dat het ik moet het beter doen gevoel overheerste in de verdere jaren, dit natuurlijk niet altijd lukte door dood, verdriet, overleven, opvoeden, vreugde, jeugd inhalen, geld verdienen oftewel het echte leven is geen wedstrijd van ik moet het beter dan.
Wat ik mezelf bedacht dat ik de vertroeteling mis, het feit dat er familie, vrienden achter je staat die je soms spontaan een knuffel geven, die je uit je kooi trekken, ik heb altijd moeten vechten voor het leven, niets kwam aanwaaien. Altijd was ik de peacemaker als het ging om vragen hoe het met iemand gaat, mailtje hier, kaartje daar… Een tijd geleden ben ik hier bewust mee gestopt. En alles stopte hiermee. Er kwam niets meer terug. Stilte.
Deze stilte maakte dat mijn zonnetje verdween, mezelf afvragend waar ik sta… Moet weer opnieuw beginnen, mezelf herontdekken, wat vind ik leuk?, waar word ik blij van?, waar krijg ik energie van?, welke kant wil ik op? Waar kan ik mijn vertrouwde vertroeteling in vinden?
Ik ben zeer benieuwd waar het me gaat brengen of het me ergens gaat brengen, een ding is zeker, zoals het nu gaat gaat het niet, de sleutel van de kooi moet maar eens omgedraaid worden om weer volop van de buitenwereld te genieten.

Advertisements

Doel

Nog 1.5 week en dan reizen we af naar Huez in de Franse alpen. Ik heb zin! Elke euro die ik ingezameld heb heeft een doel, net als dat Tijn had met zijn nagellak, door Tijn en vele andere mensen is er een machine voorhandig gekomen voor onderzoek tegen hersenstam kanker. Aangezien Alpe d’HuZes en fonds is voor KWF weet ik zeker dat ook mijn bijdrage goed terecht komt, elke cent komt goed terecht. Terecht bij mensen die het nodig hebben, nabestaande die het nodig hebben, familie, vrienden die het nodig hebben, de patiënt die het nodig heeft.

 

Ad6-thema's

“Bestedingsplan kwf 2018

Ieder jaar in oktober wordt het geld dat bijeen is gebracht door Alpe d’HuZes gestort in het Alpe d’HuZes/KWF-fonds. Dit fonds wordt beheerd door KWF Kankerbestrijding. Sinds 2014 is KWF ook geheel verantwoordelijk voor de besteding van de opbrengsten.
Stichting Alpe d’HuZes blijft wel richting geven aan het beleid door thema’s voor bestedingen aan te dragen. In afstemming met KWF Kankerbestrijding worden deze thema’s jaarlijks vastgesteld en vormen daarmee de kern van het bestedingsplan.
De beschikbare budgetten worden jaarlijks definitief vastgesteld aan de hand van de opbrengst van het voorafgaande jaar, plus eventuele onderbesteding uit de voorgaande jaren.

Waar gaat het geld naartoe?
In 2018 wordt het geld uit het Alpe d’HuZes/KWF-fonds besteed binnen de volgende 3 thema’s:
Ambitie: het stimuleren van jonge, talentvolle onderzoekers (o.a. Bas Mulder Award).
Hermannetjes: financiële ‘duwtjes in de rug’ met als doel om kennisbenutting te versnellen of knelpunten op te lossen
Nieuwe Ontwikkelingen: extra kansen creëren voor baanbrekende ideeën
Deze thema’s reflecteren de uitdrukkelijke keuze van Alpe d’Huzes om ambitieus te zijn en jong talent een kans te geven (thema Ambitie), kennisbenutting van onderzoeksresultaten te versnellen (thema Hermannetjes) en extra ruimte te bieden aan baanbrekende ideeën en innovatie (thema Nieuwe Ontwikkelingen).”

Ik ben nog steeds in de luxe positie dat mijn eigen gezinnetje buiten schot gelaten word, alleen om ons heen kunnen ze dit niet zeggen, John zijn ouders, John zijn broer, mijn tante,  mijn nichtjes, mijn vriendin en vriendinnetjes, onze buurtjes, ouders broers zussen van vrienden, mensen die ik dagelijks tegenkom in het ziekenhuis, aardige mensen maar ook mensen die verslagen zijn en zeggen ‘waarom ik?’ …

Soms ben ik in tranen van al die mooie acties van mede Alpe d’HuZes broeders en zusters, allemaal met passie en één doel, zoveel mogelijk geld ophalen voor het KWF/Alpe d’HuZes fonds. Wetenschappers de mogelijkheid geven een pil, poeder, spuitje of machine te ontwikkelen zodat ik en vele met mij niet meer hoeven leuren om geld.

Elke euro is meegenomen, zitten geen kosten aan, aan de deur geven jullie toch ook?

Donatie’s welkom op de actie pagina!

 

Schoonmaak

5:05 De wekker trilt me wakker, nou ja wakker is een groot woord, strompelt loop ik richting de wc en de douche, die ene douche doet wonderen, wie word er nu niet wakker van een bak water over zijn of haar lijf.

Ik ontbijt wat en drink mijn eerste halve liter thee, ondertussen neus ik naar nieuwe berichten op facebook, twitter, instagram en kijk ik de vlog van Matijn Nijhuis.

Tijd om richting Groningen te rijden, om 6 uur is het altijd heerlijk rustig op de weg en dus parkeer ik binnen no-time op de boumaboulevard, tegenwoordig pak ik als het kan een bus eerder aangezien ik al een paar keer heb staan wachten op een bus 2 die niet kwam.

Aangekomen in het UMCG trek ik eerst wat verse kleding uit de automaat, ook een voordeel van zo vroeg zijn, geen rij.

Omgekleed en wel zeg ik mijn collega’s een vrolijke goedemorgen! En zo ook de mannen van logistiek die op pad zijn voor koffie en allen groeten enthousiast terug. Een social skill zoals ik het noem.

Vandaag mag ik in de schoonmaak, aldaar aangekomen groet ik Goedemorgen en zoals vele ochtenden komt er geen geluid terug.

Ik maak mijn kar klaar met zicht op de koffiekamer van de verpleging, een enkeling neemt de moeite om ook mij te groeten.

Vervolgens vervolg ik mijn werkzaamheden, ook bij de bali is het voor sommige moeilijk en heb me de laatste tijd dan ook maar aangepast om geen goede morgen meer te zeggen. Jammer.

Ik loop de hoek om en daar gaat mijn telefoon… dezelfde geen geluid makende ochtend verpleging vraagt of ik even de traumakamer wil schoonmaken, ellende geweest… oke oke ik ben dus niet onzichtbaar en persoonlijk aanspreken is dus moeilijk aangezien ik net voorbij gelopen ben en mij missen met de kar zit er echt niet in. Weer een jammer.

Ik doe mijn werk best met veel plezier, alleen dit soort dingen maakt dat ik me oud voel, waar is de aloude goedemorgen of het kleine beetje respect dat je het samen doet, samen maak je zo’n ziekenhuis werkend. Misschien moeten er een aantal mensen eens in armtierige ziekenhuizen gaan werken waar amper schoongemaakt word. Kijken of ze nog steeds met plezier in een gore traumakamer een patiënt willen ontvangen. Kijken of ze zelf de prullenbakken willen legen. Kijken of ze zelf de met bloed besmeurde bedden willen schoonmaken. En als ze dit niet deden zouden de jaarlijkse audit controles afgekeurd worden en de ziekenhuizen gesloten, geen operaties meer, geen opvang en dus geen baan meer voor de niet groetende artsen en verplegers.

Tussen de middag  las ik het ziekenhuis blaadje met een artikel over een dag op een verpleegafdeling, alle takken van sport kwamen aan bod…behalve Yep de onzichtbare schoonmaak. Zo jammer. Zo belangrijk. (toen ik hier op twitter een opmerking over maakte kwam als antwoord terug dat het artikel vooral ging over de werkdruk die tegenwoordig heerst op de verpleegafdelingen… Neuh dat hebben we op de schoonmaak natuurlijk niet, gekkies(sarcasme))

Ik zag een docu op npo 2 over de schoonmaak over het onzichtbare beroep, zware onzichtbare beroep. Zoals een man zei: wij redden ons pensioen niet zonder pijn of blessures. Of zoals een vrouw zei: Als wij de operatie kamers niet schoonmaken zijn er geen operaties.

En zo is het wel. De laags betaalde baan in het ziekenhuis met de meeste verantwoording.

Ik blijf het voorlopig nog even doen, opgewekt en met een stevige Goedemorgen! Gewoon omdat het systeem moet blijven draaien en ik leuke dingen wil doen in het leven.

25 jaar!

Tjeemig als je vroeger 25 jaar getrouwd was, was je bejaard en nu is daar toch echt het moment aangebroken.
Een jaar of 27 geleden ging ik bij mijn oma wonen, opleiding en een goede reden om het huis uit te gaan. Een gezellige tijd vooral omdat mijn oma van bloemen hield, elke week had ze verse bloemen in huis en wat een mazzel, onder haar appartementje aan de Javastraat in Amsterdam zat een bloemenwinkel genaamd “Steur-Fleur”.
Ze zat er soms wel een uur te kletsen over ditjes en datjes en niet een keer per week maar de halve week, de bloemist hoorde het aan, maakte zijn dingen. Ook ik zat er wel eens bij en van het een kwam het ander, of ik behoefte had aan een baantje. Een collega van hem, Rinus Bloemenhandel zocht nog iemand. Een beetje spannend want wat had ik met bloemen buiten het feit dat ik er in de vaas van hou. Ik deed het. Mijn zaterdags baantje was binnen.
Zaterdags na sluitingstijd werd het weekend ingeluid met een biertje in cafe de nieuwe vaart aan de overkant en de bloemist kwam dan vaak ook even aanwippen. We kletsen en dronken en spraken over badmintonnen op woensdagavond, deden dit. Gezellig. Rinus en Bea zijn vrouw gaven elke kerst een etentje voor het personeel en zo geschiedde het dat Én ik en de bloemisten vriend uitgenodigd werden. Badmintonnen op woensdag werd “sporten” en met valentijn kreeg ik een witte roos. Briefjes over en weer en voor we het wisten woonden we samen tot groot ongenoegen van de familie. Hij was te oud en ik te jong en mijn opleiding dan… enz… Ik raakte zwanger(oeps) en we trouwden op 1 april 1993. John en Michelle Steur waren een feit. Het asfalt werden vaak kasseien en de kasseien weer asfalt, met grote dieptepunten naar mega hoogtepunten, een overleden Andrea en 2 kanjers van kerels rijker, een verhuizing van Amsterdam naar Weesp naar Veendam, van vakantie met de tent naar vakantie met de camper, van maatje xxs naar 44, van bestelbus naar 3 auto’s voor de deur, van 1 vakantie tot 6 vakantie’s… ons riviertje kabbelt nog steeds gestaag verder.
Ik hou nog steeds van je John Steur, als je dat maar weet! Op naar de volgende 25 jaar!

Alpen

De Franse alpen blijven adembenemend, Tish alweer een tijdje geleden maar moet toch nog even vertellen hoe het was…Fantastisch!

De reis verliep best snel, in 2 dagen 1300km met een 80kmp/u camper gaat best rustig doch gestaag(-: De eerste stop hielden we rond Nancy, een mooie relaxte camping, waar we even rustig konden bijkomen.

DSC_8961

 

De dag erna kwamen wij vrij snel Tjebbe, Yvonne en de kinderen tegen waar we samen rustig de reis mee voortzetten. In de namiddag arriveerde we bij ons appartement in Huez, de camper had de berg weer kwiek omhoog gereden.

We installeerde onze eigen camping, ontvingen de sleutels van het appartement, een iemand sliep daar en wij, Tjebbe met gezin en John en ik, gebruikte deze vooral om te douchen enz.. Eerst camper op het gras maar al snel kregen we een waarschuwing…no no… Ow dan maar braaf op de parkeerplaats en de partytent op het gras, dat zal ze leren((-:

DSC_8985

Die avond begon ook meteen het feest, uit eten…

De dag erna moesten we natuurlijk, nou ja ik zeker, naar de sneeuw die best dicht bij ons was…Spelen!

DSC_8987DSC_8998

Wie kan er tegenwoordig nog zeggen, ik ben door de sneeuw gezakt in juni, nou Tjebbe kan het, we waren aan het spelen en Tjebbe zakte pardoes met een been volledig door de sneeuw, grote schaafwond tot gevolg, oke we moesten dus oppassen, er zat een klein riviertje onder en de sneeuw was aan het smelten dus echt betrouwbaar was het dus niet. We besloten verder te wandelen.

De volgende dag begon zoals elke morgen met croissants.

Om er vervolgens een rustige dag van te maken, we moesten wat boodschappen doen en besloten Bourg Oissans te gaan bezoeken, rondje wandelen en hapje te eten.

De volgende morgen na de heerlijke broodjes. Besloten we een stukje te gaan rijden, richting dam en de croix de fer op. Met de camper soms wel een uitdaging maar zoals elke keer hield ie zich weer top tot de top.

Woensdag werd de dag… Opstaan, eten, boel verzamelen en naar beneden… We ging zelf de berg bewandelen, de jongste 4 en de oudste 50. Het was een topdag! Wat hebben we genoten en oke een beetje afgezien met zijn alle. We hebben gezongen, gedanst, gepraat, gehuild en vreselijk gelachen.

De volgende dag was Dé Alpe d’HuZes dag…

Tjebbe en Rene fietste beide die dag 4keer omhoog, wat een kanjers, de sfeer was fantastisch! Een prachtige dag… Na het fietsen besloten Yvonne en Tjebbe met de kinders de kabelbaan naar Oz te nemen, Rene ging slapen en John en ik fietste naar de ruïne niet ver van het dorp. We waren net bij de ruine en het begon al te spetteren, een zwarte lucht naderde ons gestaag en voor we het wisten werden we overvallen door ernstig noodweek, met bakken kwam het uit de hemel en de onweer kaatste vanuit alle hoeken..Wow. We besloten te schuilen in een stoeltjeslift tunnel, maar toen deze vol gebon te lopen met modder door de regen wilde ik snel weg, de onweer recht boven ons…bbrrr bij het toilet gebouw van de camperstaanplaats besloten we weer te schuilen, het bleef maar vreselijk regenen en onweren. Ondertussen ontving ik berichten dat beneden ook alles stil gelegd was, later bleek de volledige berg ontruimt te worden omdat er een ongeluk gebeurd was met blikseminslag. We besloten na een tijdje toch te gaan fietsen, we kwamen zeiknat aan bij het appartement waar we hoorde dat Tjebbe en gezin vast zaten in Oz, niets ging er meer terug naar Huez. Wij konden ook niets voor ze doen aangezien de berg dicht was. Na wat wachten en navraag was de berg weer open en konden we de fam. Joosten weer ophalen in Oz, wat best nog wel een stukje rijden was. Iedereen weer veilig thuis met een ontzettend spannend verhaal(-:

De vrijdag was Yvonne jarig en regelde Tjebbe een bezoekje aan de spa in Huez, heerlijk zwemmen en bubbelen om daarna in Oz uit eten te gaan bij de Italiaan. Een top afsluiting van een top vakantie! De volgende ochtend reden we Huez weer uit… Tot ooit!

 

 

 

 

 

Vertrek

Nog maar 1 dag thuis, want vrijdagochtend is de dag van vertrek. Op naar de bergen.

Samen met Rene Schipper(6x moet ie omhoog, yep moet, moet voor zijn vader en het gaat hem lukken, anders loop ik wel een hele berg met hem mee als Hermientje)vertrekken we in de camper, Tjebbe Joosten een medekanjer is vandaag al met zijn gezin vertrokken, een pracht beleving. Wat vond ik het fijn om dit festival der festivallen te delen met mijn kinderen, eerst mocht Robin en daarna Daan en beide waren onder de indruk, van de dag maar ook van de pracht omgeving. Maar vrijdagochtend begint het feest. Effe 1300 kilometer crossen(neen hoor, rustig aan) en maar hopen dat het weer meezit, al zou een blote voeten sneeuw foto wel weer het ultieme zijn. De kers op de appelmoes zeg maar.

Zoveel kanjers gaan richting Frankrijk en voor allemaal vooral een veilige reis, anders is het zo stil op de berg en dat willen we niet, reuring moet er zijn.

Vanuit Huez zal ik een update plaatsen, gewoon met al het moois, om jullie jaloers te maken of vooral enthousiast, want gekke dingen doen voor het goede doel geeft zo’n mooi gevoel, een gevoel van verbondenheid, een gevoel van gewoon doen.

Mochten jullie nog een euro over hebben van het vakantiegeld, denk aan mijn kanjers! of in september aan mij , dan ga ik lopend  de Stelvio op voor Barcode for life! Want we willen allemaal wel dat kanker een woord uit het verleden is!

Alpen Schoonheid

Vele jaren hoorde ik de Alpe d’HuZes verhalen op radio 2 en steeds weer kreeg ik een brok in mijn keel en het gevoel van, ik wil meedoen! In 2013 kwam ik in contact met iemand van team Alpenkanjers, ze hadden nog wel een plekje als ik wilde… Ik wilde! Dus begin juni 2013 ging ik met John richting Frankrijk, we kwamen er zeer regelmatig maar nooit in de bergen, ik werd gegrepen door de schoonheid, wat een unieke prachtige omgeving, zo nietig zo klein tussen al die machtige natuur verschijnselen in vorm van bergen en watervallen. Fietsen om kanker de wereld uit te helpen, de grote mensen droom. Het werd een groot feest, zwaar maar één groot feest, een ervaring voor het leven. 2014 ging ik weer maar om te supporteren, om zonder druk te genieten. Een zonnige topweek met mijn broertje en Robin.

2015 maakten we een team, met veel ruis op de lijn werd het een HeidiLiebt team, een prachtig topteam, met mooie mensen en vele verhalen uit de Veendam omgeving. De week werd nog mooier en de dag nog specialer. Ondertussen was de Alpe d’HuZes verslaving ontstaan. Wat een machtige dagen elke keer weer, die magistrale omgeving, de liefde in het dorp en de dorpen erom heen, iedereen herkent elkaar maar kent elkaar niet, die ene lach is ook jou lach die ene traan mag je meelaten.

2016 ging ik niet…. Wat een drama, de tranen vloeide rijkelijk. Ik wilde zo graag.

2017 was aangebroken, ik hoorde dat er een paar bekende gingen meedoen, zelf had ik al besloten niet meer voor HuZes te wandelen of fietsen maar dit jaar mezelf te verbinden aan de StelvioForLife, maar ow wat wilde ik wel graag weer supporteren. Ik gaf een paar keer een hint en opeens was daar John…. Zullen we het gewoon doen?! Ik hoefde niet na te denken, jaaaaaaaaaaaah!

Dus 25 mei vertrekken we naar HuZes om te genieten om aan te moedigen om zelf een keer te wandelen om te genieten met vrienden, vrienden die in 2015 gemaakt zijn, vrienden die eerder ontstaan zijn. Camper aan camper en genieten! Schreeuwen en genieten! Lachen en genieten! Huilen en Genieten! Mensen wat heb ik er zin in, nog maar 15 dagen te gaan….