Skip to content

Bert Visscher

December 16, 2004

Gisteravond was het zover, John kon zijn verjaardags cadeau beleven.
Bert Visscher in theater De Klinker in Winschoten.
Wat is die man verrukkelijk debiel! Ik heb letterlijk tranen met tuiten gelachen en vandaag heb ik zelfs spierpijn van het lachen.
Het verhaal gaat over een man met een droom ooit een negenbaan te openen. Hij werkt op een kermis waar het helaas vaak zeer rustig is, tussen door komen de meest maffe verhalen over van alles en nog niets(-: Ik kan er niet eens een mooi samenhangend verhaal van brouwen omdat het op een vreemde verwarde drukke manier totaal niet samenhangend was maar toch zat er verhaal in. Na de pause word er hard gewerkt aan de negenbaan die dan ook op een ludieke manier klaar komt en ingreden gaat worden. Gaat het zien want hij is geniaal die man!

Maar ik kan me elke keer weer levendig voorstellen dat die man in het echte leven de rust zelve is, al zijn energie zit in de avond uurtjes(-:

En ik ben toch maar naar de huisarts geweest deze week en dat heeft een voldaan gevoel gegeven. De huisharts zelf was niet aan het werk en ik heb nog nooit zo’n helderziende plaats vervangend arts meegemaakt. Ik begin een verhaal en zij maakte het zonder ook maar naast de lijn te lopen af…pats boem… Ik heb dus medicijnen gekregen en een inhaler om nooit meer in deze situatie te belanden want ik blijk gewoon een astma patient te zijn(-: *In lichte maten wel te verstaan*gelukkig maar* Al tijden heb ik last van mijn ademhaling, steeds weer dacht ik dat het te maken had met het weer of mijn ziek zijn maar na wat testjes blijkt mijn ziek zijn een uitvloeisel van de adem tekort, mijn longen hebben niet de kracht en de ruimte om volledig te herstellen na een griepje. Volgens haar had het gedeeltelijk ook te maken met mijn hardlopen, normaal merk je hier niets van*als je geen ernstige vorm hebt tenminsten* maar ga je intensief sporten dan gaan je longen langzaam aan tegen stribbelen totdat ze een limiet bereikt hebben en zich niet meer zelf kunnen herstellen. Ik ben benieuwd…over 2 weken terug komen*MOET(-;* Ik mocht deze week niet lopen maar volgende week ga ik het weer rustig proberen.

From → Uncategorized

10 Comments
  1. Wat je zegt kan ik me voorstellen dat het verdriet als een schaduw met je mee loopt.
    Als het je te veel wordt om andere mensen te helpen kun je niets aan doen. Zou het zelf ook moeilijk vinden om mensen te helpen hoe graag je het zou willen. Op deze manier heb draag je, je steentje ook bij door dit logje.

  2. ruth permalink

    ik denk te begrijpen wat je bedoelt…als dat al kan als je (ik dus) het zelf niet hebt meegemaakt. Met jouw verhaal in het boek van de Engeltjes heb je ongetwijfeld veel mensen geholpen Michelle. Het is niet erg om in dit geval aan jezelf te denken. Je hebt nog twee kinderen die je nodig hebben en die niets aan een moeder hebben die wel anderen helpt maar er zelf aan onderdoor gaat!

  3. Swanique* permalink

    Ik heb hier weinig aan toe te voegen….Ruth heeft alles al gezegd, wat ik zelf ook al in gedachten had…..aan jezelf denken is niet egoxefstisch..ook al denk je van wel. Je hebt daarbij een doel voor ogen, en die is mínstens zo belangrijk – zo niet belangrijker – dan het helpen van anderen.
    Sterkte meis…..ik denk aan jou!

  4. De Lieve Engeltjes zijn hartverscheurend en ik voel me bijna schuldig dat ik mijn kinderen zo groot heb mogen brengen. En nu ik 2 kleinzoontjes heb en die verhalen lees word ik er verdrietig van en eigenlijk hoofdzakelijk omdat ik het zo goed getroffen heb. Wel fijn als je je verdriet kwijt kunt en op de momenten dat je het nodig hebt ook de steun kunt vinden die je zelf ook aan anderen geeft. Knuffel elkaar deze maand maar eens extra. Ik denk aan jullie.

  5. Het is al heel wat dat je de mensen wilt helpen voor zover je dit kan.Als het je niet lukt heb je je best gedaan.En is het helemaal niet raar als je dan aan je eigen gaat denken. Het komt niet zo vaak meer voor dat mensen elkaar willen helpen.

  6. ruth permalink

    Mijn vriendin kreeg precies hetzelfde te horen over haar en haar zoontje. Ze kregen medicijnen (ook zo’n puf/inhaler) en het predikaat astma. Zij vertrouwde het niet en is na een week weer teruggegaan naar de huisarts, mede omdat in deze omgeving kinkhoest heerst. Na veel aandringen heeft de dokter uiteindelijk toch maar wat bloed laten prikken bij ze (hoewel zij, de huisarts, het onzin vond). Ze blijken dus allebei kinkhoest te hebben. Niks astma. Als die medicijnen dus niet helpen, laat je bloed even prikken!!!

  7. Ja, Bert was zeker leuk. Heb er erg van genoten.

    Hoop dat het met je gezondheid dan ook weer wat beter zal gaan en dat je straks weer lekker kan lopen.

  8. Geweldig he Bert!!! Heerlijk lachen, blij dat je zo genoten hebt….en hopelijk helpen de pufjes je….kan je soms net even extra lucht geven…..

  9. ik heb zelf geen kinderen maar vind het al hartverscheurend …mijn nichtje heeft daar ook een pagina over haar zoontje…verschrikkelijk om te lezen wat iedereen door moet maken… zoals Ruth al schrijft…je moet het aankunnen en is dat niet het geval dan is dat heel jammer voor de anderen maar jij en je gezin gaan voor….. je kunt alleen anderen helpen als je zelf goed in je vel zit en het zelf aan kunt……

  10. Die Bert, tsja, ik weet niet, hoor… misschien dat ik ’em inderdaad eens in het echt moet zien – ik twijfel soms aan zijn hersencapaciteit, hihii… enneh….. beterschap ! Mijn man had iets soortgelijks toen hij nog maar net begonnen was met hardlopen trouwens en heeft nu nergens meer last van ! Sterkte !
    😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: