Skip to content

Medische mazzels..

February 28, 2008

John was al naar zijn werk toen ik ineens wakker werd, wakker van een vreemd geluid, het geluid van iemand die stikte… Ik stapte het bed uit, Robin was bij een vriendje blijven slapen en het geluid werd steeds sterker in Daan zijn kamer, toen ik de kamer in keek lag hij wreed te schokken en te trillen, maakte stikgeluiden…ik schreeuwde Daantje wakker worden en schudde aan hem, maar hij werd niet wakker, zijn ogen draaide en zijn lippen werden alsmaar blauwer…regelrechte paniek mijnerzijds*ik was bij wijze van de rouwkaartjes al weer aan het uitzoeken*, ik wist even niet wat ik moest doen…112 dacht ik…Een minuut of 5/6 nadat ik dit gedaan had, kwam de ambulance aanrijden, ondertussen was Daan half wakker geworden rochelde en ademde heel diep…zo eng allemaal…Toen de ambulance broeders boven waren, ging het allemaal weer redelijk, Daan was behoorlijk suf…puntje bij paaltje had hij gewoon een epileptische aanval gehad…alsof dat zo gewoon kan zijn. Nadien weet hij er zelf helemaal niets meer van, zelfs niet van de mannen in zijn kamer, helemaal blank.

Ik kan me de dag niet heugen dat ik zo in paniek was, de hele dag speelde het tafereel wel 100keer door mijn hoofd, wanneer gebeurd het weer? Kan het ook als hij op school zit of als ie met zijn vriendje speelt of naar zijn vriendje fietst of of als hij alleen thuis is?? Ik was altijd ondanks hun hemofilie een aardig relaxste moeder, geen gedoe, bescherming, eten, drinken en veel liefde moet voldoende zijn en nu dit.

Vanacht waren John en ik knap onrustig, John is zelfs nog een keer gaan kijken en ik was vanmorgen vroeg wakker om hem te controleren, kijken of hij gewoon wakker werd.

Veel gegoogled gisteren en ondekt dat het waarschijnlijk een soort is die overgaat in de puberteit, de huisarts heeft een afspraak gemaakt met het ziekenhuis waar we binnen kort maar eens verder gaan kijken.

Ik kan wat rare dingen betreft veel hebben maar dit nooit meer!

‘s Middags moest ik nog naar het ziekenhuis voor m’n arm, scans hebben inderdaad slijtage getoond en daarbij een fikse ontsteking, ik kreeg een fikse shot met pijnstilling en ontstekingsremmer, opereren is voorlopig van de baan omdat ze me echt TE Jong vinden. werkt dit niet dan gaan we spoedig nog iets anders proberen. Ik ben benieuwd, de pijn is inderdaad al een stuk minder, de eerste dagen moest ik even rustig aan doen, doe ik braaf.

Bij deze hoop ik dus dat er geen medisch geklets meer voorbij komt in deze aankomend logweken.

From → Uncategorized

9 Comments
  1. ruth permalink

    oh michelle, wat een verschrikkelijk verhaal. laten we inderdaad hopen dat daan erover heen groeit. En wel fijn dat hij er zelf niks meer van weet. Dan is het voor hem iig niet traumatisch. Voor jou des te meer, dat snap ik best.

    Als je blijkbaar wel kunt zeggen wat voor soort epilepsie dit is (het soort waar ie over heen groeit) zijn er dan ook dingen aan te wijzen die zo’n aanval kunnen uitlokken? Dat je bijvoorbeeld voorzichtig moet zijn met bepaalde voedingsstoffen ofzo?

    Sterkte meissie. Ik voel erg met jullie mee.

  2. Isabelle permalink

    Jeetje , wat een afschuwelijk verhaal !
    Zoals je het schrijft , zie ik het zo voor me als in een film …..
    Je zal de beelden nog wel vaak langs zien komen denk ik , veel sterkte !

  3. Hoi Michelle, ik had lang niet op jullie blog gelezen, zag dat Linda isgestopt, jullie gezamenlijke blog ook, en zodoende kom ik hier terecht.

    Het loopt niet helemaal lekker bij jou zie ik. Wat zul je je kapotgeschrokken zijn! Is Daan weer opgeknapt? Ik hoop dat je zoiets niet weer mee hoeft te maken.

    Sterkte met je arm, ook. Loop je ondanks alles nog, of zit dat er even niet in?

  4. Wat een narigheid allemaal! Ik hoop voor jullie dat dit de eerste en de laatste keer was. sterkte ermee!

  5. Hey Michelle. Wat een naar verhaal zeg. Wat zal je blij zijn dat je hem hoorde, stel je voor dat je zo vast sliep dat je niets gehoord had. Nee, dat moet je je eigenlijk helemaal niet voorstellen… Tjee, wat zal je geschrokken zijn. Sterkte!

  6. Irene permalink

    Goed gedaan! Ondanks de paniek toch goed gehandeld. Wat zal je geschrokken zijn. Hopelijk zal hij hier niet te vaak last van gaan krijgen. Afschuwelijk voor hem maar voor jou ook zo ontzettend naar om te zien.

    Sterkte met je kleine vent.

  7. jeeee wat heftig. Ik lees het nu pas want vakantie maar owowow, wat zal je geschrokken zijn. Blegh! Nu weer alles rustig met het mannetje? Mijn broertje heeft het ook gehad in zijn kinderjaren en later kwam het alleen nog voor als hij (veel) alcohol dronk. Dat liet hij ook alles lopen, heel eng. Sterkte met Daan en hopen dat het niet meer voorkomt.

  8. Heel beangstigend. Je bent echt in paniek. Hopelijk blijft het hierbij.

  9. kan mij voorstellen dat je ontzettend schrikt zeg. Hopelijk is het 1malig, maar wel handig inderdaad om naar het zk te gaan. Dat als het gebuerd dat je weet wat je moet doen ed.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: