Skip to content

Alpe d’HuZes 2014

June 25, 2014

Ik wilde dit jaar nog een keer richting de Alpe d’Huez, in de Alpe d’HuZes week. 2013 was een gemengd Alpe d’HuZes bezoek, aan de ene kant was het vooral een belevenis met vele mooie momenten, prachtige uitzichten, mooie mensen maar ook afzondering, vermoeidheid, teleurstelling.
Daarom moest het over maar nu als suporter, als juiger, als belever. En als ow zo nodige vakantie.

Ik boekte een appartement in Huez zelf om zo niets van het feest te missen, John kon niet mee en Daan ook niet, maar Robin wilde maar al te graag meegenieten. Ik bedacht dat het misschien ook leuk was om mijn broer mee te vragen en zo geschiedde. Na een verjaardag in Amsterdam vertrokken we met zijn 3e vanuit Bunschoten richting de Alpen. De rit verliep voorspoedig, onderweg werd besloten in een ruk door te rijden, we kwamen pas even na 10e in Huez aan, waar we eerst op zoek moesten naar het gebouw waar we evt de sleutels konden halen. Gelukkig een avond/nood nummer, na dit gebeld te hebben kwam er een alleraardigste dame met een grote glimlach naar het kantoor, het was geen probleem, we konden nu de sleutels nog wel krijgen. En om het ons nog makkelijker te maken wilde de dame ons ook wel even naar het appartement brengen. Wauw wat een luxe wat een service, want ga maar eens in een pikdonker Huez op zoek naar je appartement, tussen de vele grote appartement gebouwen. Eindelijk konden we ons bedje in.
De volgende ochtend opende ik vroeg de gordijnen, het was prachtig weer en het uitzicht was fenomenaal… Wauw! Hier werd ik heel blij van(-:
DSC_3042

De 1e dag was vooral de omgeving verkennen, beetje door Huez struinen, de Alpe d’HuZes sfeer oppikken, eten en drinken regelen, genieten al was ik wel een beetje gaar van de reis, in bar O zijn we een afzakker gaan halen, gelachen en gezongen op hollandse meedeiners.
De 2e dag besloten we zelf de Huez op te fietsen, maar eerst naar beneden…ai ai ai voor de boys met mountainbike geen probleem maar voor mij als angsthaas met racefiets..crime..mijn handen zijn net te klein om fatsoenlijk te kunnen remmen. Onderweg besloten we om van fietsen te ruilen want dit ging een eeuwigheid duren, onderweg kwamen we de hardlopende Veendammers Marian en Patrick tegen, zei waren bezig met een oefen beklimming voor het grote werk op donderdag. Wauw! Voor we het wisten waren we daarna 13km lager dan waar we begonnen. Eerst nog even naar de supermarkt om voor Robin een sd kaart te shoppen voor zijn nieuwe GoPro speeltje, helaas dit mislukte omdat ze alleen maar kleintjes hadden. Daarna nog even een terrasje gepikt om vervolgens zelf de grote machtige grote berg te beklimmen, binnen 100meter ging het mis.. foute schakelijk mijnerzijds, ketting er bijna af… de dag ervoor was dit ook gebeurd, toen lag hij eraf, dus bij hetzelfde gevoel wist ik dat het fout zat. Daarna volgde de rit met horte en stoten, totaal geen training was dat het een veldslag ging worden. Robin daartegen een NIET sporter, fietste heeel langzaam maar gestaag naar boven, alsof hij dit dagelijks deed. De Kanjer! Toen Ferrie en ik bij bocht 5 waren, belde hij of het nog lang ging duren want zo kreeg ie het koud…ik had de sleutel van verblijf. Gelukkig waren daar de redders in nood, of we de volgende kilometers mee naar boven wilde…Jaaah graag! Deze mensen bleken de hele dag heen en weer te rijden om mensen te helpen en mooie gesprekken aan de gaan, gewoon voor de sfeer. Toppers! Boven snel onder de douche. En opzoek naar een lekkere maaltijd, die hadden we wel verdiend. Bij het eerste restaurantje wat we tegen kwamen gingen we naar binnen en hebben we overheeeeeeeeerlijk gegeten, man wat een heeerlijk stuk mals vlees, dat was lang geleden dat ik zoiets geproeft had.

DSC_3070

Dag 3 besloten we na heeeel rustig wakker worden, te besteden aan wandelen en een rondje Bourg, boodschappen, rustig…zeker omdat ik best misselijk werd van telkens de berg op en af te rijden. We besloten om een hapje te gaan lunchen boven in Huez.*Dit was ook elke keer een fikse trippel van ik weet niet hoeveel % omhoog* Een leuke volle tent, we kregen een tafel en wat schets mijn verbazing… De koninklijke familie voor ons, Bernhard zat samen met zijn vrouw en teammaten heerlijk te eten, hij zag er goed uit… onder het eten hoor ik ineens uit zijn mond… Hé Mamma*verbaasd, verrast* en stond daar Margriet voor ons neus. Vrolijke aardige vrouw. Mooi tafereel om te aanschouwen. Samen staan voor een prachtig doel!
Aangezien we op zoek waren naar sneeuw voor de blote voetjes foto, besloten we af te reizen naar de croix de fer, daar was vorig jaar nog zoveel sneeuw dat kon niet missen, na vele kilometers de berg in…helemaal niets, al het sneeuw was al verdwenen, voordat we zoveel kilometer maakte vrowg ik aan een motorrijder die uit de bergen kwam of er nog iets van sneeuw te vinden zou zijn…Nope zei hij, sorry maar alles is al verdwenen. Ietswat sneeuwslachtig reden we weer richting Huez, missie mislukt.
Die avond besloten we te gaan steengrillen, er stond er één in het appartement… Wahaha wat hebben we gelachen, naar mijn nobele weten moet je steengrillen met zout op de steen, omdat het anders aankoekt en het beter voor de steen is…maar het werd wel een heel zout geheel, zo zout had ik het nog nooit gegeten(-: Gelukkig hadden we genoeg stokbrood.

DSC_3278

Op de woensdag was het Alpe d’HuZus dag, sinds een tijdje een dag voor de Alpe d’HuZes speciaal voor vrouwen en een enkele man. Het was een petdag, de regen kwam met bakken uit de hemel. Toch besloten we net zo hard te gaan juigen als we de dag erna deden, deze mensen hadden ook een topprestatie van formaat geleverd! Toppers! Bij de finish was het af en aan druk. Die avond wilde we nog een rondje Huez doen, kijken of er wat te beleven was in de tent, even bij radio 2 Knooppunt Kranenbarg kijken en later een bezinningsavond mee te maken, het was er zo druk dat we in de hal van Paleis d Sport hebben staan kijken en huilen*vooral ik kan het maar niet droog houden bij alle verhalen*. Die avond hebben we thuis van de biertjes genoten. De volgende morgen zou het vroeg dag zijn, ik wilde de eerste renners zien die naar beneden zouden vertrekken in groepen, dus wekker om kwart over 3*Huh?!* Yep, lekker vroeg zoals ik al zei.
Rond 3e hoorde ik geroessemoes op straat…eruit! Het was kouuddddd buiten, -5 gaf mijn temp meter aan. Brrr maar wat een gaaf gezicht!! Elke keer kwam er weer een groep, sommige hadden hun hele banden verlicht, sommige hun helm, er zat ijs op de ramen dus een rustige afdaling was wel gewenst.

http://youtu.be/UcvTwNYd6yo

Daarna nog even het bed ingedoken omdat om 5 uur de volgende wekker stond, half 5 start dus de eerste snelle fietser zou rond half 6 boven zijn. Dikke jas aan, goed aankleden, fluitje mee… aanmoedigen! Uren achter elkaar, na de eerste uren wel even opwarmen bbrrr. De eerste lopers hadden zelfs last van onderkoelingsverschijnselen aan handen en voeten, zo warm maar toch zo koud. Wat een kanjers!! Vele duizende mensen voorbij zien komen, de één heel makkelijk , de ander mega zwaar, alleen en soms met vele ‘hermannetjes’. Mooi Mooi Mooi! Kinderen, vrouwen, mannen, bejaarden, groot, klein, licht, zwaar, Fransen, Hollanders, Spanjaarden en allemaal voor maar een doel…kanker bestrijden! Verbrand door de zon en rode handen van het klappen, werden de laatste deelnemers binnen gehaald. Het was een Mega topdag! Wat een belevenis om het zo mee te maken. Die avond aten we in een mini pizza tentje, aardige vrouw, en toppizza’s.

DSC_3172

De volgende dag was de adrenaline nog daar, vanaf ons balkonnetje aanschouwden we de uittocht van het mooie Franse dorp, een week lang was het in bezit geweest van Nederlanders en nu kregen ze het weer terug in oude staat. Onze uittocht stond voor zaterdag dus we mochten nog een volle dag genieten van de omgeving en dat deden we ook, we besloten de route van De Sarenne te gaan rijden, prachtig maar soms wel een uitdaging*ook weer overwonnen*, een prachtige route langs berg en dal, die uren later ook weer uitkwam in Bourg d Oisans. Toen we weer boven in Huez aangekomen waren, kreeg ik een Hier staat het bier koud berichtje vanuit Bourg, een alp d’Huzesser die ik vorig jaar heb leren kennen. Mijn zoon was niet meer te houden Hertog Jan bier nog wel…Huppa! Dus wij weer naar beneden, het was een gezellig samen zijn, leuk om het hele Grunniger Deurtrappers team te ontmoeten, leuke ploeg mensen! Nog even een laatste boodschap uit de casino supermarkt en huppa weer naar boven, voor de laatste keer.

De volgende ochtend besloten we vroeg te gaan rijden, zo ook onze buren van team Maasdriel, om zo weer lekker optijd in Nederland aan te komen. De Tam tam koos de kortste weg…door Zwitserland, Wow! De hoogst gemeten temperatuur die dag was 34 graden, maar met airco gelukkig goed te doen, de grootste en langste files doken op…aan de andere kant van de weg. De mooiste uitzichten reden we voorbij om uiteindelijk moe maar zeer voldaan weer te arriveren in Veendam.

Het was op wat kleine ongemakken na een heeerlijke vakantie. Nu een aantal weken verder kan ik ook met en gerust hart zeggen…Tot volgend jaar 2015 maar dan weer gewoon als Deelnemer van de Alpe d’HuZes! Één keer fietsen en één keer wandelen. En ik hoop zelfs dat dit in Veendams teamverband kan, zodat je samen kan werven voor één groot doel…Het bestrijden van Kanker!

DSC_3097

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: