Skip to content

Schoonmaak

April 17, 2018

5:05 De wekker trilt me wakker, nou ja wakker is een groot woord, strompelt loop ik richting de wc en de douche, die ene douche doet wonderen, wie word er nu niet wakker van een bak water over zijn of haar lijf.

Ik ontbijt wat en drink mijn eerste halve liter thee, ondertussen neus ik naar nieuwe berichten op facebook, twitter, instagram en kijk ik de vlog van Matijn Nijhuis.

Tijd om richting Groningen te rijden, om 6 uur is het altijd heerlijk rustig op de weg en dus parkeer ik binnen no-time op de boumaboulevard, tegenwoordig pak ik als het kan een bus eerder aangezien ik al een paar keer heb staan wachten op een bus 2 die niet kwam.

Aangekomen in het UMCG trek ik eerst wat verse kleding uit de automaat, ook een voordeel van zo vroeg zijn, geen rij.

Omgekleed en wel zeg ik mijn collega’s een vrolijke goedemorgen! En zo ook de mannen van logistiek die op pad zijn voor koffie en allen groeten enthousiast terug. Een social skill zoals ik het noem.

Vandaag mag ik in de schoonmaak, aldaar aangekomen groet ik Goedemorgen en zoals vele ochtenden komt er geen geluid terug.

Ik maak mijn kar klaar met zicht op de koffiekamer van de verpleging, een enkeling neemt de moeite om ook mij te groeten.

Vervolgens vervolg ik mijn werkzaamheden, ook bij de bali is het voor sommige moeilijk en heb me de laatste tijd dan ook maar aangepast om geen goede morgen meer te zeggen. Jammer.

Ik loop de hoek om en daar gaat mijn telefoon… dezelfde geen geluid makende ochtend verpleging vraagt of ik even de traumakamer wil schoonmaken, ellende geweest… oke oke ik ben dus niet onzichtbaar en persoonlijk aanspreken is dus moeilijk aangezien ik net voorbij gelopen ben en mij missen met de kar zit er echt niet in. Weer een jammer.

Ik doe mijn werk best met veel plezier, alleen dit soort dingen maakt dat ik me oud voel, waar is de aloude goedemorgen of het kleine beetje respect dat je het samen doet, samen maak je zo’n ziekenhuis werkend. Misschien moeten er een aantal mensen eens in armtierige ziekenhuizen gaan werken waar amper schoongemaakt word. Kijken of ze nog steeds met plezier in een gore traumakamer een patiënt willen ontvangen. Kijken of ze zelf de prullenbakken willen legen. Kijken of ze zelf de met bloed besmeurde bedden willen schoonmaken. En als ze dit niet deden zouden de jaarlijkse audit controles afgekeurd worden en de ziekenhuizen gesloten, geen operaties meer, geen opvang en dus geen baan meer voor de niet groetende artsen en verplegers.

Tussen de middag  las ik het ziekenhuis blaadje met een artikel over een dag op een verpleegafdeling, alle takken van sport kwamen aan bod…behalve Yep de onzichtbare schoonmaak. Zo jammer. Zo belangrijk. (toen ik hier op twitter een opmerking over maakte kwam als antwoord terug dat het artikel vooral ging over de werkdruk die tegenwoordig heerst op de verpleegafdelingen… Neuh dat hebben we op de schoonmaak natuurlijk niet, gekkies(sarcasme))

Ik zag een docu op npo 2 over de schoonmaak over het onzichtbare beroep, zware onzichtbare beroep. Zoals een man zei: wij redden ons pensioen niet zonder pijn of blessures. Of zoals een vrouw zei: Als wij de operatie kamers niet schoonmaken zijn er geen operaties.

En zo is het wel. De laags betaalde baan in het ziekenhuis met de meeste verantwoording.

Ik blijf het voorlopig nog even doen, opgewekt en met een stevige Goedemorgen! Gewoon omdat het systeem moet blijven draaien en ik leuke dingen wil doen in het leven.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: