Skip to content

Kruispuntfase

November 8, 2018

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik zit al een tijdje klem met mezelf, tish geen depressie maar toch ook weer wel, tish meer somberheid door stilstand, het gevoel dat je in een kooi buiten in de zon door tralies naar buiten kijkt, jezelf daarin berustend omdat het ook fijn is om veilig niets te hoeven doen en toch blijft je hoofd roepen ‘kom op, neem de wereld, ga ervoor”. Helaas je kooi zorgt ervoor dat je rustig op je plek blijft en de dagen verder slijten.
Ook in mijn werk manifesteert zich door passief je ding te doen, ik ben mezelf, mijn hobby’s, mijn lol kwijt geraakt en toen ik dit vertelde aan mijn teamleidster kwam ze met een mogelijke oplossing. De kruispuntfase cursus, een cursus om te kijken waar je staat, wat je wil en jezelf herontdekken. In de aanloop daarvan, de cursus begint volgende week woensdag, moet ik een aantal opdrachten volbrengen, kan jullie vertellen dat het best wat moeite kost, delen van een boek lezen, vragen beantwoorden en 3 ansichtkaarten zoeken met jou gevoel van het verleden, het heden en de toekomst. En dan ga je nadenken over dingen, je gaat ver terug het leven in, je beseft jezelf dat je nooit heb kunnen hechten doormiddel van vertrouwen, nooit echte vrienden hebt kunnen maken door vertrek van plekken, dat liefde vroeger thuis nooit aan de orde was, dat een knuffel op zijn tijd en je doet het goed ver te zoeken waren. Dat het ik moet het beter doen gevoel overheerste in de verdere jaren, dit natuurlijk niet altijd lukte door dood, verdriet, overleven, opvoeden, vreugde, jeugd inhalen, geld verdienen oftewel het echte leven is geen wedstrijd van ik moet het beter dan.
Wat ik mezelf bedacht dat ik de vertroeteling mis, het feit dat er familie, vrienden achter je staat die je soms spontaan een knuffel geven, die je uit je kooi trekken, ik heb altijd moeten vechten voor het leven, niets kwam aanwaaien. Altijd was ik de peacemaker als het ging om vragen hoe het met iemand gaat, mailtje hier, kaartje daar… Een tijd geleden ben ik hier bewust mee gestopt. En alles stopte hiermee. Er kwam niets meer terug. Stilte.
Deze stilte maakte dat mijn zonnetje verdween, mezelf afvragend waar ik sta… Moet weer opnieuw beginnen, mezelf herontdekken, wat vind ik leuk?, waar word ik blij van?, waar krijg ik energie van?, welke kant wil ik op? Waar kan ik mijn vertrouwde vertroeteling in vinden?
Ik ben zeer benieuwd waar het me gaat brengen of het me ergens gaat brengen, een ding is zeker, zoals het nu gaat gaat het niet, de sleutel van de kooi moet maar eens omgedraaid worden om weer volop van de buitenwereld te genieten.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: