Skip to content

Baarmoeder

February 20, 2019

Ik had haar al jaren niet meer nodig en toch gaf ze me elke maand een bom aan rode ellende, al vele onnodige jaren aangezien ik op mijn 26ste gesteriliseerd ben om te voorkomen dat er nog een mini mensje zou ontstaan in mijn verstop holletje. Ik was er zoals ik schreef al jaren klaar mee maar steeds hebben ze me kunnen lijmen met spiraaltjes, pillen, en nog meer pillen. Niets werkte. En dus kreeg ik een afspraak in het ziekenhuis om eens verder te kijken naar de oplossingen. We kwamen na meerdere onderzoeken tot de conclusie dat de boel eruit moest. Een dag later kreeg ik een afspraak voor 2 weken later…HUH? Slik! 13 februari was het zover, best in de zenuwen zat ik te wachten op een verlaten kamer in het OZG Ziekenhuis met een irritant piepend bed. Gelukkig na een uurtje besloten ze het bed weg te halen, ppfff fijn aangezien ik het weekend ervoor natuurlijk te kampen had met stress migraine en het nog niet weg was, hoopte op flinke verdoving waardoor ook mijn hoofd stil gelegd zou worden.

Om half 11 was het zover, operatie shirt aan, plassen, paracetamol…. op naar de slachtbank. Nog nooit echt bij bewustzijn geopereerd, die sterilisatie heeft mijn brein geblokt.

Eerst de voorbereiding, infuus aanbrengen, monitoren aansluiten en luisteren naar een opperbeste spraakzame 60 plusser die nog veel plezier heeft in haar werk. Daarna naar de operatie kamer waar de anesthesist zijn werk mocht doen, de ruggeprik… ik zag er erg tegenop, maar dat was nergens voor nodig, heel smood en zonder een centje pijn gleed alles er netjes in, na verloop van tijd waren mijn benen en een deel van mijn buik, één groot homp vlees, niets meer wat van mezelf was, geen gevoel, geen beweging mogelijk. Ze begonnen, ik sprak nog een tijdje met de ass anesthesist en kreeg na een tijdje toch een roesje, misschien kletste ik toch te veel. Toen ik weer wakker werd kletst ik nog, hoezo zenuwen?, maar was de operatie ook zo goed als klaar.

Ik werd naar de uitslaap kamer gebracht waar ik een ijsje kreeg…oeps hebben ze dan toch mijn amandelen verwijderd, maar gelukkig het hoorde erbij in een uitslaapkamer, ik was al redelijk uitgeslapen, zelf John gebeld en mocht dus na een half uurtje al terug naar de afdeling. Nu voelde ik nog niet veel…Ook mijn migraine was vertrokken. Gelukkig.

Helaas na een uurtje of 2.5 werd dat anders, totaal misselijk van de pijn kreeg ik een extra spuitje en de gebruikelijke paracetamol. Het werkte. Oke, ik kon eten! Maar een uurtje of 2 na het eten begon de ellende weer… Alles kwam eruit, bed onder, jasje onder Ba ba ba wat een klote gevoel. Het luchten wel op. Maar dat was van korte duur, wat voelde ik me klote! Pijn en misselijk maar moest het er maar me doen, paracetamol moest voldoende zijn.. Een klote nacht volgde, ‘s nacht om 3 uur nog om pijnstilling gevraagd, kreeg bij godsgratie nog een paracetamol want een extra prikje had ik al gehad. Na wat hazenslaapjes werd het weer 7 uur. Er lag een buurvrouw naast me die pas na 10ne binnen kwam, alle aandacht ging naar haar. Zelfs toen ik op de bel drukte voor mijn drugs verzoek liep ze eerst naar haar. Behalve als haar pomp begon te piepen…grrrr dat loopje naar de kamer was blijkbaar te ver vanaf de rust ruimte, meerdere keren heeft ie een half uur lopen roepen piep piep piep zet me uit.

De volgende ochtend kreeg ik amper een hap door mijn keel door krampen en algehele niet lekker zijn, zweetaanval van de pijn maar de paracetamol moest zijn werk doen.

Er was intern al besloten dat ik naar huis zou gaan, dus extra pijnstilling was onmogelijk, want ik was het systeem al uit… man man wat een crisis, wat voelde ik me kut, alleen en in de steek gelaten. Ik appte John dat is zo snel als kon van zijn werk moest komen, ik wilde naar huis, een doos pijnstillers opeten en voorlopig niet meer wakker worden.

John was er om 1 uur, meteen naar huis, rolstoel, in auto en wat was ik blij met mijn eigen bed, ik kon nog steeds geen hap door mijn keel krijgen en viel vrij snel met extra dosis in slaap… Eten zat er daarna nog niet echt in, een wrap in stukjes wilde wel binnen blijven. Vroeg in de avond viel ik in slaap, wat een heerlijkheid om even door te slapen. Op de darmkrampen na heerlijk geslapen. Zaterdag middag was mijn eerste echte maaltijd airfryer friet…Jaaah echt, ik had hier zo’n zin in en het was heeeerlijk!

Het leven lachte me weer toe, op die vreselijke darmkrampen na, die helaas(nu woensdag) nog steeds niet weg zijn, mijn stoelgang, waarom noemen ze een toilet een stoel eigenlijk, is ook nog niet je van het, waarschijnlijk daarom nog de krampen. Ik ben de laatste dagen aan de kleine wandelingen gegaan(max half uurtje, heel rustig), misschien helpt het. Wel vermoeiend maar met dit weer goed te doen. Op naar een rustig herstel!

Ik dacht vooral, ik schrijf dit even op anders ben ik het over 20 jaar weer volledig vergeten((-: Misschien komt er nog aanvulling voor de vergeten dingen((-: Oja…. Ik word nooit maar dan ook noooooooit meer ongesteld!! Yihaaa! !🌸

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: