Skip to content

25 jaar!

Tjeemig als je vroeger 25 jaar getrouwd was, was je bejaard en nu is daar toch echt het moment aangebroken.
Een jaar of 27 geleden ging ik bij mijn oma wonen, opleiding en een goede reden om het huis uit te gaan. Een gezellige tijd vooral omdat mijn oma van bloemen hield, elke week had ze verse bloemen in huis en wat een mazzel, onder haar appartementje aan de Javastraat in Amsterdam zat een bloemenwinkel genaamd “Steur-Fleur”.
Ze zat er soms wel een uur te kletsen over ditjes en datjes en niet een keer per week maar de halve week, de bloemist hoorde het aan, maakte zijn dingen. Ook ik zat er wel eens bij en van het een kwam het ander, of ik behoefte had aan een baantje. Een collega van hem, Rinus Bloemenhandel zocht nog iemand. Een beetje spannend want wat had ik met bloemen buiten het feit dat ik er in de vaas van hou. Ik deed het. Mijn zaterdags baantje was binnen.
Zaterdags na sluitingstijd werd het weekend ingeluid met een biertje in cafe de nieuwe vaart aan de overkant en de bloemist kwam dan vaak ook even aanwippen. We kletsen en dronken en spraken over badmintonnen op woensdagavond, deden dit. Gezellig. Rinus en Bea zijn vrouw gaven elke kerst een etentje voor het personeel en zo geschiedde het dat Én ik en de bloemisten vriend uitgenodigd werden. Badmintonnen op woensdag werd “sporten” en met valentijn kreeg ik een witte roos. Briefjes over en weer en voor we het wisten woonden we samen tot groot ongenoegen van de familie. Hij was te oud en ik te jong en mijn opleiding dan… enz… Ik raakte zwanger(oeps) en we trouwden op 1 april 1993. John en Michelle Steur waren een feit. Het asfalt werden vaak kasseien en de kasseien weer asfalt, met grote dieptepunten naar mega hoogtepunten, een overleden Andrea en 2 kanjers van kerels rijker, een verhuizing van Amsterdam naar Weesp naar Veendam, van vakantie met de tent naar vakantie met de camper, van maatje xxs naar 44, van bestelbus naar 3 auto’s voor de deur, van 1 vakantie tot 6 vakantie’s… ons riviertje kabbelt nog steeds gestaag verder.
Ik hou nog steeds van je John Steur, als je dat maar weet! Op naar de volgende 25 jaar!

Alpen

De Franse alpen blijven adembenemend, Tish alweer een tijdje geleden maar moet toch nog even vertellen hoe het was…Fantastisch!

De reis verliep best snel, in 2 dagen 1300km met een 80kmp/u camper gaat best rustig doch gestaag(-: De eerste stop hielden we rond Nancy, een mooie relaxte camping, waar we even rustig konden bijkomen.

DSC_8961

 

De dag erna kwamen wij vrij snel Tjebbe, Yvonne en de kinderen tegen waar we samen rustig de reis mee voortzetten. In de namiddag arriveerde we bij ons appartement in Huez, de camper had de berg weer kwiek omhoog gereden.

We installeerde onze eigen camping, ontvingen de sleutels van het appartement, een iemand sliep daar en wij, Tjebbe met gezin en John en ik, gebruikte deze vooral om te douchen enz.. Eerst camper op het gras maar al snel kregen we een waarschuwing…no no… Ow dan maar braaf op de parkeerplaats en de partytent op het gras, dat zal ze leren((-:

DSC_8985

Die avond begon ook meteen het feest, uit eten…

De dag erna moesten we natuurlijk, nou ja ik zeker, naar de sneeuw die best dicht bij ons was…Spelen!

DSC_8987DSC_8998

Wie kan er tegenwoordig nog zeggen, ik ben door de sneeuw gezakt in juni, nou Tjebbe kan het, we waren aan het spelen en Tjebbe zakte pardoes met een been volledig door de sneeuw, grote schaafwond tot gevolg, oke we moesten dus oppassen, er zat een klein riviertje onder en de sneeuw was aan het smelten dus echt betrouwbaar was het dus niet. We besloten verder te wandelen.

De volgende dag begon zoals elke morgen met croissants.

Om er vervolgens een rustige dag van te maken, we moesten wat boodschappen doen en besloten Bourg Oissans te gaan bezoeken, rondje wandelen en hapje te eten.

De volgende morgen na de heerlijke broodjes. Besloten we een stukje te gaan rijden, richting dam en de croix de fer op. Met de camper soms wel een uitdaging maar zoals elke keer hield ie zich weer top tot de top.

Woensdag werd de dag… Opstaan, eten, boel verzamelen en naar beneden… We ging zelf de berg bewandelen, de jongste 4 en de oudste 50. Het was een topdag! Wat hebben we genoten en oke een beetje afgezien met zijn alle. We hebben gezongen, gedanst, gepraat, gehuild en vreselijk gelachen.

De volgende dag was Dé Alpe d’HuZes dag…

Tjebbe en Rene fietste beide die dag 4keer omhoog, wat een kanjers, de sfeer was fantastisch! Een prachtige dag… Na het fietsen besloten Yvonne en Tjebbe met de kinders de kabelbaan naar Oz te nemen, Rene ging slapen en John en ik fietste naar de ruïne niet ver van het dorp. We waren net bij de ruine en het begon al te spetteren, een zwarte lucht naderde ons gestaag en voor we het wisten werden we overvallen door ernstig noodweek, met bakken kwam het uit de hemel en de onweer kaatste vanuit alle hoeken..Wow. We besloten te schuilen in een stoeltjeslift tunnel, maar toen deze vol gebon te lopen met modder door de regen wilde ik snel weg, de onweer recht boven ons…bbrrr bij het toilet gebouw van de camperstaanplaats besloten we weer te schuilen, het bleef maar vreselijk regenen en onweren. Ondertussen ontving ik berichten dat beneden ook alles stil gelegd was, later bleek de volledige berg ontruimt te worden omdat er een ongeluk gebeurd was met blikseminslag. We besloten na een tijdje toch te gaan fietsen, we kwamen zeiknat aan bij het appartement waar we hoorde dat Tjebbe en gezin vast zaten in Oz, niets ging er meer terug naar Huez. Wij konden ook niets voor ze doen aangezien de berg dicht was. Na wat wachten en navraag was de berg weer open en konden we de fam. Joosten weer ophalen in Oz, wat best nog wel een stukje rijden was. Iedereen weer veilig thuis met een ontzettend spannend verhaal(-:

De vrijdag was Yvonne jarig en regelde Tjebbe een bezoekje aan de spa in Huez, heerlijk zwemmen en bubbelen om daarna in Oz uit eten te gaan bij de Italiaan. Een top afsluiting van een top vakantie! De volgende ochtend reden we Huez weer uit… Tot ooit!

 

 

 

 

 

Vertrek

Nog maar 1 dag thuis, want vrijdagochtend is de dag van vertrek. Op naar de bergen.

Samen met Rene Schipper(6x moet ie omhoog, yep moet, moet voor zijn vader en het gaat hem lukken, anders loop ik wel een hele berg met hem mee als Hermientje)vertrekken we in de camper, Tjebbe Joosten een medekanjer is vandaag al met zijn gezin vertrokken, een pracht beleving. Wat vond ik het fijn om dit festival der festivallen te delen met mijn kinderen, eerst mocht Robin en daarna Daan en beide waren onder de indruk, van de dag maar ook van de pracht omgeving. Maar vrijdagochtend begint het feest. Effe 1300 kilometer crossen(neen hoor, rustig aan) en maar hopen dat het weer meezit, al zou een blote voeten sneeuw foto wel weer het ultieme zijn. De kers op de appelmoes zeg maar.

Zoveel kanjers gaan richting Frankrijk en voor allemaal vooral een veilige reis, anders is het zo stil op de berg en dat willen we niet, reuring moet er zijn.

Vanuit Huez zal ik een update plaatsen, gewoon met al het moois, om jullie jaloers te maken of vooral enthousiast, want gekke dingen doen voor het goede doel geeft zo’n mooi gevoel, een gevoel van verbondenheid, een gevoel van gewoon doen.

Mochten jullie nog een euro over hebben van het vakantiegeld, denk aan mijn kanjers! of in september aan mij , dan ga ik lopend  de Stelvio op voor Barcode for life! Want we willen allemaal wel dat kanker een woord uit het verleden is!

Alpen Schoonheid

Vele jaren hoorde ik de Alpe d’HuZes verhalen op radio 2 en steeds weer kreeg ik een brok in mijn keel en het gevoel van, ik wil meedoen! In 2013 kwam ik in contact met iemand van team Alpenkanjers, ze hadden nog wel een plekje als ik wilde… Ik wilde! Dus begin juni 2013 ging ik met John richting Frankrijk, we kwamen er zeer regelmatig maar nooit in de bergen, ik werd gegrepen door de schoonheid, wat een unieke prachtige omgeving, zo nietig zo klein tussen al die machtige natuur verschijnselen in vorm van bergen en watervallen. Fietsen om kanker de wereld uit te helpen, de grote mensen droom. Het werd een groot feest, zwaar maar één groot feest, een ervaring voor het leven. 2014 ging ik weer maar om te supporteren, om zonder druk te genieten. Een zonnige topweek met mijn broertje en Robin.

2015 maakten we een team, met veel ruis op de lijn werd het een HeidiLiebt team, een prachtig topteam, met mooie mensen en vele verhalen uit de Veendam omgeving. De week werd nog mooier en de dag nog specialer. Ondertussen was de Alpe d’HuZes verslaving ontstaan. Wat een machtige dagen elke keer weer, die magistrale omgeving, de liefde in het dorp en de dorpen erom heen, iedereen herkent elkaar maar kent elkaar niet, die ene lach is ook jou lach die ene traan mag je meelaten.

2016 ging ik niet…. Wat een drama, de tranen vloeide rijkelijk. Ik wilde zo graag.

2017 was aangebroken, ik hoorde dat er een paar bekende gingen meedoen, zelf had ik al besloten niet meer voor HuZes te wandelen of fietsen maar dit jaar mezelf te verbinden aan de StelvioForLife, maar ow wat wilde ik wel graag weer supporteren. Ik gaf een paar keer een hint en opeens was daar John…. Zullen we het gewoon doen?! Ik hoefde niet na te denken, jaaaaaaaaaaaah!

Dus 25 mei vertrekken we naar HuZes om te genieten om aan te moedigen om zelf een keer te wandelen om te genieten met vrienden, vrienden die in 2015 gemaakt zijn, vrienden die eerder ontstaan zijn. Camper aan camper en genieten! Schreeuwen en genieten! Lachen en genieten! Huilen en Genieten! Mensen wat heb ik er zin in, nog maar 15 dagen te gaan….

Verleden

 

Wat leuk om nog even in wordpress te neuzen zoveel leuks uit mijn verleden… Even een klein kijkje….

 

 

 

 

Waarom?

heartbreakers_100g

Waarom doe ik dit, waarom ga ik maandags consuminderen en meer sporten en eet ik dinsdag een halve zak heartbreakers leeg, gewoon omdat hij er lag, omdat ik me verveelde, omdat hij me riep,  omdat tja Waarom omdat?

Ik begrijp soms heel weinig van mezelf, wil slanker zijn, wil gezonder zijn maar ben destructief naar mezelf. De prachtige oranje worteltjes lachen me toe en toch… de heartbreakers. Nu heb ik de andere helft nog over, nu maar hopen dat iemand anders hem opeet anders denk ik morgen weer…niet doen , niet doen niet doen….oooo wat lekker zijn ze toch(-:

Ik ga mezelf gewoon verantwoorden op deze schrijf pagina, vertellen wat ik zoal doe om te proberen wat kilo’s te verliezen zodat ik straks iets slanker de berg op kan, minder ballast hoef mee te zeulen op de weg naar boven, maar ook ik weet dat je ook met veel kilo’s en een top karakter best boven komt. De tijd zal het uitwijzen of op karakter of toch op minder kilo’s … ik ga even de zak heartbreakers afbreken door een stukje te fietsen en wat buikspier oefeningen…

 

Uitdaging

Wat er gebeurd is in dit afgelopen jaar? Eigenlijk niet zoveel rond mijn persoontje(maar zoveel er om heen), wat vakantie hier en daar en tussentijds werken en genieten van het leven. Bij nader inzien vind ik dit toch eigenlijk best saai en dus besloot ik in augustus weer een uitdaging aan te gaan voor het verse jaar 2017. Alpe d’Huzes had ik aan mij voorbij laten gaan in 16 en toch was ik rond die dagen volledig niet op mijn gemak, waarom had ik dat gedaan, te commercieel maar vooral ook de ellende die het elk jaar gaf om het sponsor bedrag bij elkaar te harken, ik heb geen extreem rijke mensen in mijn omgeving, ik ken geen grote bedrijven die wel wat willen doneren en dus besloot ik de makkelijke weg te zoeken…niet mee te doen. Zo dom! Zeker gezien het feit dat er gewoon geld moet komen om kanker nog beter te onderzoeken en zeker gezien het feit dat dit jaar weer een aantal bekende van mij geveld werden door deze ellendige DNA fout.

En dus besloot ik iets verder te zoeken dan Alpe d’HuZes, ook omdat ik de laatste jaren best een aantal keren teleurgesteld was door de werkwijze in en rond het dorp.

Ik kwam uit bij de Stelvio For Life, hierbij beklim je ook een berg de stelvio en haal je ook geld op maar dan specifiek gericht op DNA onderzoek bij kanker, barcode for life, medicijnen gericht op de individuele kanker patiënt en zijn/haar DNA. Dat was het! Dat wilde ik doen aangezien de lieve mensen die dit jaar geveld zijn door de DNA foutjes zoveel meer nodig hebben dan alleen de reguliere kanker behandel methode.

En dus was mijn uitdaging voor 2017 weer gezet, alleen moet je er natuurlijk weer veel voor doen qua sporten en conditie opbouwen, zo moeilijk, elke keer weer is het begin heel makkelijk alleen het volhouden zo moeilijk. Vooral omdat ik het alleen moet doen en mijn prestaties vooral lopen of fietsen op karakter, op de dag dat het moet. Maar dit jaar moet het anders van mezelf, kom op zeg doe normaal zou de politiek zeggen. Pak die fiets en ga kilometers maken. De afgelopen weken is het gelukt maar och och regen regen regen maakt dat ik er niet gelukkiger van word, van mij mag het best winter blijven maar mag de regen wegblijven.

Dit jaar willen we ook weer optimaal van de camper gaan genieten en dus zijn de vakanties al gepland, Nederland, Tsjechie of Zweden en Italie en tussendoor de weekendjes binnen of buitenland. Alleen zat me nog een ding dwars… die Alpe d’HuZes, ik kan het niet afsluiten, zo’n mooie omgeving zo’n mooi evenement, zoveel saamhorigheid. En toen ik hoorde dat er bekende van mij toch weer mee gingen doen heb ik een traan gelaten, de vakanties waren namelijk al gepland. Tot het moment dat John zei…En de Alpen? Shit die klote alpen, ik voel me er heerlijk tussen. Maaaaaaaaaaaaar we hebben al zoveel vakantie’s gepland, ze zien me aankomen… En? Waarom niet, we gaan het gewoon doen! Oke eerst vragen op het werk dan pas blij zijn. En zo geschiedde het dat ik om 5 over 7 een getekend briefje mee kreeg van mijn teamleidster! Ook dit jaar gaan we naar Huez! Wat kan een mens blij zijn! De camper krijgt het druk, klimmen, harken, klimmen en ook ik heb een trainings weekend voor de boeg als voorbereiding op Stelvio for life!

Wil u dat de DNA kankercellen ook een voor een vernietigd worden… Doneer! En ik ga mijn knallende best weer doen om een berg te beklimmen, 2 zelfs… want de Alpe Huez laten we natuurlijk niet aan ons voorbij gaan!

http://www.stelvioforlife.nl/deelnemers/445/