Skip to content

Uitdaging

Wat er gebeurd is in dit afgelopen jaar? Eigenlijk niet zoveel rond mijn persoontje(maar zoveel er om heen), wat vakantie hier en daar en tussentijds werken en genieten van het leven. Bij nader inzien vind ik dit toch eigenlijk best saai en dus besloot ik in augustus weer een uitdaging aan te gaan voor het verse jaar 2017. Alpe d’Huzes had ik aan mij voorbij laten gaan in 16 en toch was ik rond die dagen volledig niet op mijn gemak, waarom had ik dat gedaan, te commercieel maar vooral ook de ellende die het elk jaar gaf om het sponsor bedrag bij elkaar te harken, ik heb geen extreem rijke mensen in mijn omgeving, ik ken geen grote bedrijven die wel wat willen doneren en dus besloot ik de makkelijke weg te zoeken…niet mee te doen. Zo dom! Zeker gezien het feit dat er gewoon geld moet komen om kanker nog beter te onderzoeken en zeker gezien het feit dat dit jaar weer een aantal bekende van mij geveld werden door deze ellendige DNA fout.

En dus besloot ik iets verder te zoeken dan Alpe d’HuZes, ook omdat ik de laatste jaren best een aantal keren teleurgesteld was door de werkwijze in en rond het dorp.

Ik kwam uit bij de Stelvio For Life, hierbij beklim je ook een berg de stelvio en haal je ook geld op maar dan specifiek gericht op DNA onderzoek bij kanker, barcode for life, medicijnen gericht op de individuele kanker patiënt en zijn/haar DNA. Dat was het! Dat wilde ik doen aangezien de lieve mensen die dit jaar geveld zijn door de DNA foutjes zoveel meer nodig hebben dan alleen de reguliere kanker behandel methode.

En dus was mijn uitdaging voor 2017 weer gezet, alleen moet je er natuurlijk weer veel voor doen qua sporten en conditie opbouwen, zo moeilijk, elke keer weer is het begin heel makkelijk alleen het volhouden zo moeilijk. Vooral omdat ik het alleen moet doen en mijn prestaties vooral lopen of fietsen op karakter, op de dag dat het moet. Maar dit jaar moet het anders van mezelf, kom op zeg doe normaal zou de politiek zeggen. Pak die fiets en ga kilometers maken. De afgelopen weken is het gelukt maar och och regen regen regen maakt dat ik er niet gelukkiger van word, van mij mag het best winter blijven maar mag de regen wegblijven.

Dit jaar willen we ook weer optimaal van de camper gaan genieten en dus zijn de vakanties al gepland, Nederland, Tsjechie of Zweden en Italie en tussendoor de weekendjes binnen of buitenland. Alleen zat me nog een ding dwars… die Alpe d’HuZes, ik kan het niet afsluiten, zo’n mooie omgeving zo’n mooi evenement, zoveel saamhorigheid. En toen ik hoorde dat er bekende van mij toch weer mee gingen doen heb ik een traan gelaten, de vakanties waren namelijk al gepland. Tot het moment dat John zei…En de Alpen? Shit die klote alpen, ik voel me er heerlijk tussen. Maaaaaaaaaaaaar we hebben al zoveel vakantie’s gepland, ze zien me aankomen… En? Waarom niet, we gaan het gewoon doen! Oke eerst vragen op het werk dan pas blij zijn. En zo geschiedde het dat ik om 5 over 7 een getekend briefje mee kreeg van mijn teamleidster! Ook dit jaar gaan we naar Huez! Wat kan een mens blij zijn! De camper krijgt het druk, klimmen, harken, klimmen en ook ik heb een trainings weekend voor de boeg als voorbereiding op Stelvio for life!

Wil u dat de DNA kankercellen ook een voor een vernietigd worden… Doneer! En ik ga mijn knallende best weer doen om een berg te beklimmen, 2 zelfs… want de Alpe Huez laten we natuurlijk niet aan ons voorbij gaan!

http://www.stelvioforlife.nl/deelnemers/445/

Advertisements

Jaar later

We zijn ook weer een jaar later, het is toch wat, steeds als ik dacht hé laat ik eens een blogje plaatsen wist ik mijn ww niet meer en ik probeerde vanalles maar met geen mogelijkheid kon ik via de pc mijn ww veranderen. Nu had ik op mijn vorige telefoon al eens een ww veranderd, yep het is een terugkerend fenomeen, maar op mijn nieuwe telefoon stond het wordpress programma nog niet, dussss downloaden maar… En kijk eens aan binnen een paar minuten kon ik mijn ww aanpassen, hij doet het weer en yep ik heb het ww nu ergens opgeschreven want ja of het nu ouderdom of een gebrek aan geheugenruimte is, steeds was hij weer verdwenen dus nu maar noteren. Mocht er een inbreker langskomen die dan denkt he ik kan blogjes plaatsen op haar site…. Veel plezier!

Dit is even een test stukje… mocht u mij hierna niet meer terug zien, tot over een jaar! Dan weet ik vast mijn ww weer die ik dan net blijkbaar verkeerd heb opgeschreven.

Mr Migraine VS Mvr Mirena

De laatste tijd raas ik mezelf regelmatig voorbij, ik merk bij volle werk weken dat ik toch echt ouder begin te worden, alles doet me dan pijn, moet zeker een volle dag bijkomen om te kunnen genieten van de rust die de dag daarop dan mag volgen, als er tenminste een dag erop is. Deze week was ook weer hectische dus was ik heel blij dat we het hele weekend niets gepland hadden… Pats Boem…dacht meneer migraine, die rust ga ik even om zeep helpen… En daar lag ik weer uitgeteld op bed. Dit was niet de bedoeling! Zeker niet na een ziekenhuis bezoek in januari omtrent meneer migraine. Ik ga even dieper op de materie in. begin november was ik ook al in het ziekenhuis na een jarenlang menestrueel drama, vrouwen ellende. Op het moment supreme werd besloten dat ik aan de spiraal ging, sinds mijn 26e geen anticonceptie  meer hoeven gebruiken door sterelisatie , wat een luxe, maar nu zou het waarschijnlijk uitkomst bieden in rooie tijden. En toen ik dus in januari bij een arts was voor mijn migraine, stelde deze voor nog even te wachten met helende middelen want waarschijnlijk zou mvr mirena dit ook voor me oplossen. En wel heel snel aangezien mvr mirena al een tijdje bij me ingetrokken was. Maar nu half februari, na alweer 2 bezoeken van meneer migraine ben ik er klaar mee. Morgen is de huisarts de eerste die ik bel. Kom maar op met het serieuze behandel plan.  Ik ben klaar met weer een verprutst weekend!

MVVX5149

Depri

Ik heb soms van die weken, van die weken dat je de duivel in jezelf steeds weer terug vind.

Elke beweging die je maakt is te veel, te moe. Geestelijk en lichamelijk. Alsof je in de tijd blijft steken en maar niet kan opstarten.

Yep, ik heb het regelmatig, de werk omgeving zal er weinig van merken, thuis iets meer, ineens mis ik dan weer Het leven, het leven van theater bezoeken, gezellig lachen, uitgaan, jezelf gewoon kapot sporten en daar intens van genieten, vrienden die er waren, de bomen die van kleur veranderen, dat ene waar je jezelf helemaal in kunt laten gaan. Ineens is het weg.

Maar zo snel als het wegging, kwam het deze week ineens weer terug… Vanuit het niets kon ik weer genieten.

Gewoon enthousiasme voelen, een bos mega lelies, een oude elpee, zelfs het hoofd werd er weer helder van, gewoon weer kunnen nadenken zonder dat er mist voor hangt, dansen, zingen, gek doen, de kleuren zien veranderen, kippies zien springen… Alsof het voorjaar is geworden, alleen dan in de herfst.

Misschien moest ik ongemerkt wel door een Acda en de Munnik rouw proces, klinkt een beetje vreemd, maar veel van het bovenstaande hing toch echt samen met de heren. De laatste dagen denk ik er zelfs aan om mijn wall of unieke alliantie foto’s te verplaatsen naar een algemenere plek in huis. Daar waar de herinneringen hangen.

Normaal moet de vorst er even overheen maar in mijn geval moest de zomer hitte het uitzweten.

Kijken hoe lang het duurt voor de volgende periode weer aanbreekt… Maar voor nu… Geluk!

DSC_5827

Vakantie

Voor sommige mensen is het einde van het jaar een terug blik op alles wat was. Ik vind het begin van de vakantie wel een terugblik waard.

17 juli 2014 reden we terug van Tsjechie naar huis, een vakantie waar naar huis gaan een feest was. Onderweg naar huis kregen we steeds meer mee van het treurige MH17 nieuws, we hadden letterlijk onder ze gereden toen ze nog vlogen… Het leven bestond de weken erna alleen uit treurig vliegtuig nieuws. Ook het werk werd weer hervat. Nog steeds erg blij met mijn werk en de bijbehorende collega’s. In augustus was daar de allerlaatste Acda en de Munnik in het Vondelpark. Eind augustus deden de heren van het goede leven er nog een schepje bovenop door uitsmijter te gaan worden op de uitmarkt. in een woord fantastisch. Op te terug weg naar huis ‘s nachts ging het een stuk minder voorspoedig, ik viel in slaap onder het rijden…Na een pirouetje, werden we tot stilstand gebracht door een paal. Gelukkig hadden we niets. Maar de 2 paaldeuken bleven ons herinneren aan de nacht, in mijn geval bleef het lang hangen. Vooral omdat Robin en Daan alleen thuis waren en stel nu dat?!… Gelukkig werd het weggevaagd door leuke Alpe d’HuZes dingen, en snel daarna begon de laatste Acda en de Munnik tour door Nederland. Ruzie in de fam. maakte weer een einde aan de gezelligheid maar aan de andere kant kwam daar weer leuke familie voor terug. Het einde van het jaar vierden we met vrienden in Amsterdam. Een nieuw begin. helaas begon dit weer met ellende rond de Alpe d’huZes, onze teamkaptein bleek niet de man te zijn die we dachten, liegen, valsheid in geschriften… Maar we mochten verder onder onze sponsor Heidi Liebt. Ik was ondertussen begonnen aan mijn voedings/diëtiek cursus van mijn werkgever.  In Februari vierden we carnaval in Alphen. In maart waren daar toch echt de laatste Acda en de Munnik voorstellingen. Waarvan de een na laatste toch echt in het water viel. Robin besloot een paar dagen daarvoor met zijn dronken hoofd een stoeprand te bumpen met een paar dagen ziekenhuis tot gevolg. Gelukkig kon ik de laatste wel. En John kon op dat moment onze nieuwe camper ophalen. Ik genoot in Amsterdam, zag vele vrienden en de heren van het goede leven voor het laatst samen in carré. Samen*John* vierde we ons 22jarig huwelijk in Duitsland. Ik bereidde me voor op de Alpen. Had er ook grote behoefte aan, effe met mijn hoofd in de echte wolken tussen de bergen. Ik haalde mijn voedings/diëtiek dilpoma. Het werd een topweek met een gouden randje in de Alpen. Iets meer dan 13000 euro bij elkaar gebracht door ons topteam. En zoveel lieve mensen leren kennen. Het overlijden van Daphne kort na Huez was een mokerslag en ook weer een eye opener dat er geleefd moet worden. Het leven kan soms zo kort en oneerlijk zijn.

En nu breekt de volgende vakantie aan, met zijn 4e! naar Kroatië. Spannend, nieuw land voor ons, met de camper op pad. 3 weken niets moeten, alles mag.

Alpe d’Huzes vs Alpe d’Huez

Eindelijk was het dan 30 mei, de vertrek dag naar de alpen. Appartement was weer gehuurd en de camper was gereed, het zou de eerste keer zijn dat de camper meer dan 500km zou afleggen en een berg zou bedwingen dus best spannend, zouden we boven komen, zou hij het redden, het was afwachten. De eerste kilometers liepen voorspoedig, hij maakt wel wat herrie, dit komt doordat de motor vlak voor de bestuurders ligt, om de 2.5/3 uur even stoppen. Schijtbak die ik ben, ik durfde niet te rijden… Maar John deed het fantastisch. Bij de aankomst in Luxemburg op zo’n mega parkeerterrein besloten we ook een tukkie te gaan doen. Wel wat herrie, maar moe gereden vielen we snel in slaap. De volgende morgen werd ik waus wakker, had de vorige dag al een niet noemenswaardig hoofdpijntje, het was erger geworden. Als sinds ik mini mensje bent zorgt spanning, leuk dan wel niet leuk voor mij dat ik beland met hoofdpijn of migraine. Ik was erg bang voor het laatste, niet zo prettig terwijl er nog een groot deel van de reis voor je ligt. Ik besloot achterin te gaan zitten en te slapen… We stopte nog een keer, we kregen een omleiding…door de bergen… Ai… noodstop! De plastic zakken van de AH zijn gelukkig waterdicht(-: Na een half uur bijkomen en alles eruit gegooid te hebben, erg blij met onze pottie pottie(-: Konden we de reis weer vervolgen, ik voelde me meteen een heel stuk beter. urenlang reden we door dorpen, rotonde op en af, 30km hobbels op en af… John wilde graag route nationale rijden, scheelde peage en ach met camper kun je toch niet snel rijden. Toen we eindelijk na vele vele uren in Bourg aankwamen dacht ook hij hier anders over. Nu kwam HET moment… de Alpe d’Huez op… rustig doch gestaag toerde we omhoog, harder dan 20/30 en in zijn 2 ging niet, maar hij deed het wel onze 30 jaar oude camper! Boven in het dorp moesten we de sleutel halen, pas daar begon ons oudje een beetje te blazen(-:

Wat was ik blij dat we bij het appartement waren, dood en vergeten te gaan liggen, hoewel het nog geen 8 uur was, naar bed.

De volgende dag werden we wakker met dit uitzicht..*en ik voelde me weer tip top, wagenziek?*

DSC_5019

Dat kon weer zoveel slechter, geen enkel wolkje aan de lucht, ja boven de berg maar verder niets… prachtig. We besloten eerst maar eens op stokbrood croissant jacht te gaan. De berg werd steeds meer in oranje gehuld, overal spandoeken. aangezien we aan het parcour zaten konden we de hele dag genieten van auto’s met fietsen die omhoog kwamen, bussen, campers. We wandelde, pakte uit, aten en ‘s avonds lekker uit eten.
image

De maandag dag was het team compleet, alle veilig aangekomen. Weer genoten we van de omgeving, wat een uitzichten, wat een bergen.

DSC_5032DSC_5052

Maandag besloten Jolanda, Daan en ik een pad te gaan bewandelen richting een lac.. Wow een prachtig pad maar stijl omhoog en met veel rots.

DSC_5117 DSC_5073 DSC_5130 DSC_5168 Ow  te diep we moesten met de blote voetjes door het koude berg water en koud dat het was, bbrr , daarna werden de paden ietswat onherberzaam maar dat maakte de middag wandeling wel spannend. De dag erna had ik er spierpijn(-:

DSC_5208

‘s Avonds besloten we weer uit eten te gaan, nu samen met Astrid, Ingolf en Frans(van het andere veendamse team), heerlijk mals vlees en voor mij een Monaco*bier, sprite, limonade gemixt, mmm*.

De dinsdag werd fiets oefen dag en picknick dag…

Weer de eerste keer met de camper naar beneden, fietsen erin, beneden boodschappen gedaan voor de picknick van die middag. Daan en ik vertrokken met de fiets naar boven, bij bocht 16 besloot ik de handdoek in de ring te gooien, dit zou hem niet worden ook niet op de donderdag. Maar Daan zette voort. Als een echte bergklimmer fietste bij rustig de berg omhoog. Samen met alle andere fietsers van ons team. Team maat Tjebbe kreeg een lekke band, die konden we mooi even uit de brand helpen. Wij besloten voor bocht 6 met de camper te gaan staan om ze aan te moedigen, van water te voorzien en nog veel meer mensen van water te voorzien.

DSC_5253Alle kanjers!

Die middag zouden we als team een picknick gaan doen, heel gezellig op een rustig plek helemaal boven in Huez.

Het werd een gezellig en geslaagd samen zijn.

DSC_5292 DSC_5317 DSC_5321 DSC_5379

Woensdag werd een rustige tutten dag, kijken naar de Alpe d’HuZus, voorbereiden op donderdag. De grote groeps foto van vele d’HuZes deelnemers.

_JF_1968

Donderdag was het vroeg dag, om effe over 2 stond mijn wekker. Ik zou om kwart voor 3 opgehaald worden door Janet, Peter en Jolanda. Om even voor half 4 was de start voor de renners en de wandelaars. Wat een prachtgezicht om al die fietsers naar beneden te zien komen. Vele lichtjes en ook al vele mensen langs de route.

We mochten gaan lopen, ik zou met Janet en Jolanda meelopen. Alleen Janet liep iets te langzaam en Jolanda te snel dus als snel liep ik alleen te genieten. Bocht 21/22/20 enz.. En toen waren daar de deelneemsters van het andere Veendamse team, gezellig mocht ik aansluiten. De bochten liepen we met gemak door, we genoten van iedere miliseconden. En kwamen dan ook uitgelaten over de finish!

Ik besloot om even te wachten tot de volgende beklimming, effe douchen, power nap en daarna weer op pad… Je moest met de skilift naar een ander dorp, daarvandaan met een bus naar bourg… ik zag er als een beer tegenop, ik ken mezelf een beetje, in een bus door berg en dal..ai ai dat zou nooit goed komen, mijn maag is daar niet op gemaakt. Toen ik hoorde dat deze rit voor mijn team maatje ook nog iets meer dan 2 uur geduurd had, besloot ik verstandig te zijn en genoegen te nemen met een laatste wandeling voor een groot deel naar beneden lopend. Dus liep ik naar bocht 5 om rustig weer omhoog te wandelen tot de heidi liebt teamleden me voorbij reden, zij zouden wachten in Huez samen met de rest. Net voor het ontmoetingspunt kwam Peter aan rennen. Zo konden we samen de laatste finish over..

_JF_4119 _JF_4121

Het was een topdag geweest! Met topprestatie’s!

De volgende morgen werden we weer wakker met een heerlijk zonnetje, nog even een heerlijke dag genieten.

We besloten te gaan lunchen bij onze overbuurman waar we de halve week al lekker gegeten en gedronken hadden.

In de middag hadden we afgesproken bij de picknick plaats, daar dicht bij zat een prachtig stukje ruine met kapel. Dit vonden wij een goede plek om kaarsen te plaatsen voor mensen die we miste of die een extra steuntje nodig hebben/hadden. Een mooie afsluiting in onze Alpe d’HuZes week.

DSC_0899 DSC_0887

Die avond hadden we afgesproken om gezellig met zijn alle af te sluiten bij een mini pizzaria, lekker gegeten, helaas was de groep net iets te groot dus niet iedereen genoot van de maaltijd. Daarna was er een d’Huzes feest om het geheel af te sluiten. De ene zaal was stampvol, helaas geen plek, en dat hadden we die week al 2 keer eerder gehoord)-: Behalve als je een vip pas had.*slechte zaak*

De tent had nog genoeg ruimte, alleen toen het drukker werd konden ze de bediening niet meer aan, alles verliep mega chaotish en ongeorganiseerd en ik was op… dood van een heeerlijke week in de Alpen!

De volgende ochtend was het opruimen, om half 10 kwamen ze het appartement controleren. We konden weer rijden… nu peage om thuis te komen(-: In luxemburg besloten we wat te gaan eten bij het plaatselijke cafe, om daarna naar een camper parkeerplaats af te reizen in een naburig dorp. Top gegeten en top geslapen.

Moe maar zeer voldaan kwamen we weer thuis van een week met een gouden randje.

Dank je wel camper dat je ons heen en weer hebt gebracht en een goede slaapplaats hebt gegeven…

DSC_5294

P.S helaas heb je ons een week na thuiskomst ook nog wat anders gegeven, onze eerste bekeuring in Frankrijk….voor te hard rijden op de heenweg hahaha bijna ongelofelijk maar echt waar((-:

……….

Meer dan een half jaar geleden werd mij gevraagd of ik weer mee wilde doen met Alpe d’HuZes, ik twijfelde heel erg, maar na een korte denk pauze met vele namen van mensen die of overleden waren aan kanker of kanker gehad hadden verdween mijn twijfel… Ik ben gezond dus ga er weer voor. Er moet toch verdikkeme ooit een oplossing voor komen, al draag ik maar een mini mini steentje bij aan het geheel.

Het trainen begon, het werven begon, veel strubbelingen rond het eerst geformeerde team maar we gingen verder… Wat het mooie aan het geheel was dat er op dit moment in mijn omgeving geen kanker geval te bekennen was… Dit was wel eens anders.

Ineens was daar mijn nicht Helen die te horen kreeg kanker te hebben, oké nu moet ik doorgaan! En ineens was daar ook Daphne*die ik leerde kennen door haar mede afwijking voor 2 theatermakers* die een vernietigend oordeel kreeg. Beide jonge mensen. Daphne vond me een kanjer dat ik de berg wilde beklimmen. Maar ineens vond ik het niet meer leuk, zo vond ik het niet meer leuk, zo hoefde het van mij niet… De een aan het strijden, de ander aan het afscheid nemen…

Toch ga je door met levende strijders in je fiets/wandel rugzakje. Zo’n berg beklim je wel degelijk anders met mensen in je achterhoofd die nog aan het strijden zijn. De overwinnaars zijn al winnaars.

De laatste dag wilde we nog iets speciaals doen, om mensen te herdenken, gedenken…*een gevoels dingetje want meer zegt en doet het ook niet* In mijn geval zat er één naamloze kaars bij, hopende dat ie nog heeeeeel lang zou mogen branden in leven.

Helaas het heeft niet zo mogen zijn, Lieve Daphne heeft gisteren het eindigende leven voor het eeuwige leven geruild.

Een dappere beslissing in een kort leven, een leven waar je zichtbaar positief van genoot.

Rust Zacht Lieve Dappere Daphne.. tot over een aantal jaren aan een theater wolken bar, ergens…

WiHDMo83xXUmTokpRD16PN_DdQ8AJuRYtGlXdve6XWo